ห่วงเฉินเสียนมากขึ้นความกังวลนี้มันช่างน่าขันแท้ๆเขาพยายามบอกตัวเองว่าที่รู้สึกเช่นนี้ก็เพราะความกลัว เขาแค่กลัวว่าถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันและเฉินเสียนเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยเฉินเสียนเป็นองค์หญิงแต่กลับถูกลักพาตัวขณะอยู่ในเมืองหลวง และเขาที่เป็นแม่ทัพกลับไร้ความสามารถวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนีก็ใกล้เข้ามาแล้ว หน้าที่รักษาความสงบทั่วทั้งเมืองหลวงอยู่ในความรับผิดชอบของเขา หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นในเวลานี้ องค์จักรพรรดิและสมเด็จพระราชชนนีจะไม่กล่าวโทษเขาได้อย่างไรเมื่อคิดได้ดังนี้ฉินหรูเหลียงก็รู้สึกสบายใจขึ้น เขาเลือกที่จะยอมรับว่าตนเองกลัวถูกลงโทษมากกว่าจะยอมรับว่าเขาเป็นห่วงความปลอดภัยของเฉินเสียน!ในที่สุดเขาก็ขึ้นมาถึงบนเขา แต่สภาพที่เกิดขึ้นบนนี้ทำให้ฉินหรูเหลียงถึงกับตกตะลึง504
แหล่งซ่องสุมบนยอดเขาแห่งนี้ถูกเผาจนเหลือแต่ซากปรักหักพัง ทิ้งไว้เพียงเปลวเพลิงที่ยังไม่มอดดับและซากศพที่กองเรียงรายอยู่บนพื้น เป็นภาพที่น่าสลดใจเป็นอย่างยิ่งสีหน้าของฉินหรูเหลียงเปลี่ยนไปทันที หรือว่าจะมีคนมาถึงที่นี่ก่อนเขาฉินหรูเหลียงและเจ้าหน้าที่ทหารออกสำรวจทุกๆ จุดบนยอดเขาแห่งนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนเจ้าหน้าที่ทหารรายงานว่า “รายงานท่านแม่ทัพ เราตรวจค้นบริเวณยอดเขาจนทั่วแต่ไม่พบผู้รอดชีวิตเลยขอรับ”ฉินหรูเหลียงสูดลมหายใจก่อนจะถามว่า “ในบรรดาศพเหล่านี้ มีศพของหญิงที่กำลั
