เจ้ารองหัวหน้ายิ้มเยาะ “ข้าควรจะขอบใจเจ้าสินะที่ช่วยกำจัดอุปสรรคชิ้นโตให้ เมื่อพี่ใหญ่ตาย ข้าก็จะกลายเป็นพี่ใหญ่คุมภูเขาแห่งนี้ถูกต้องไหม”เขาพูดพลางเอื้อมมือไปดึงกระโปรงของเฉินเสียน พยายามจะรุกรานเธอจากทางด้านหลังเฉินเสียนถูกกดลงบนเตียงและขยับตัวไม่ได้ ทว่าขาของเธอยังมีแรง เธอยกขาขึ้นด้านหลังและใช้ส้นเท้ากระแทกไปที่หว่างขาของเขาอย่างแรงเจ้ารองหัวหน้าเซถอยหลัง เมื่อเฉินเสียนดิ้นรนจนเป็นอิสระเธอก็รีบคว้าม้านั่งเล็กๆ ข้างตัวทุบไปที่ใบหน้าของเขาเจ้ารองหัวหน้าเบี่ยงหลบได้ทัน ม้านั่งนั้นจึงกระแทกลงไปที่บานประตู ทันใดนั้นประตูก็พังลงไปครึ่งบานคนที่บุกขึ้นมา ขึ้นมาถึงยอดเขาแล้วผ่านกรอบประตูนั้น เสียงโห่ร้องของพวกโจรภูเขาที่ต่อสู้อยู่ข้างนอกฟังดูรุนแรงขึ้น เปลวไฟลุกโชนสว่างไสวไปทั่วทุกแห่งสิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเจ้ารองหัวหน้าเปลี่ยนไปไม่ใช่ว่ามีคนบุกขึ้นมาบนภูเขาเพียงคนเดียวหรอกรึ เหตุใดจึงทำให้การต่อสู้ลุกลามใหญ่โตได้ถึงเพียงนี้ขณะที่รองหัวหน้ากำลังจะออกไปดู โจรภูเขาคนหนึ่งก็ถูกโยนเข้ามา มันอยู่ในสภาพจมกองเลือดและตายอนาถอยู่ตรงประตู495
เฉินเสียนฉวยโอกาสนี้รีบก้มลงไปหยิบลูกดอกที่อยู่บนพื้นขึ้นมา จากนั้นก็ไม่รอช้า รีบปัดตะเกียงบนโต๊ะให้ล้มลงจนเกิดเสียงโครมคราม นํ้ามันตะเกียงสาดกระเซ็นไปทั่วโต๊ะความขุ่นเคืองฉายอยู่บนใบหน้าของเจ้ารองหัวหน้า แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจผู้หญิงที่ชื่อเฉินเสียน เฉิน
