นเพียงแค่นึกขึ้นว่าฉินหรูเหลียงคงจะยังหิวข้าวอยู่ เฉินเสียนก็รู้สึกอร่อยขึ้นมาเป็นกองเหลียนชิงโจวคีบกับข้าวให้เธอ และปอกกุ้งให้เธอด้วยตัวเขาเอง โดยไม่ต้องถึงมืออวี้เยี่ยนเลย อวี้เยี่ยนดูแล้ว ทั้งคู่ที่อยู่ใต้แสงตะเกียงนี้ ราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันไม่มีผิดเหลียนชิงโจวพูดขึ้นว่า : “ตอนนี้ดึกมากแล้ว กระหม่อมไม่วางใจให้พระองค์เดินทางกลับไปคนเดียว คืนนี้พักที่เรือนกระหม่อมดีกว่าหรือไม่ องค์หญิงเห็นสมควรอย่างไร?”“ตรงใจข้ามาก ข้าเองก็ไม่ชอบเดินทางยามคํ่าคืน” เฉินเสียนทานอิ่มแล้ว ก็หลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจอวี้เยี่ยนพูดขึ้นว่า : “องค์หญิง แบบนี้ไม่เหมาะหรือเปล่าเพคะ?”เหลียนชิงโจวยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิงทั้งนั้น แต่หากองค์หญิงยืนกรานต้องการจะกลับ กระหม่อมก็เพียงแค่ให้คนของกระหม่อมส่งองค์หญิงกลับไปก็เท่านั้น”427
เฉินเสียนอิงหัวกับมือ พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเกียจคร้าน : “ตอนออกมาข้าได้บอกสุนัขฉินแล้วว่าวันนี้จะไม่กลับไป ถ้าหากกลับไปตอนนี้ไม่เสียหน้าแย่หรอกหรือ? องค์หญิงจะขอค้างที่นี่นี่แหละ”อวี้เยี่ยนใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จริงสิ ถ้าเกิดท่านแม่ทัพไม่ยอมจบเรื่องจบราวกลับไปแล้วท่านแม่ทัพยังมาหาเรื่ององค์หญิงล่ะ แล้วจะทำยังไงดี?ดูแล้วค้างที่นี่หนึ่งคืนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเหลียนชิงโจวกำลังเตรียมห้องรับรองแขกในเรือนส่วนตัว ที่กลางเรือนมีกุหลาบหอมกรุ่น
