“ชูวว!” เฉินเสียนจุปาก : “อย่าพูดไปเรื่อยสิ พูดแบบนี้เท่ากับหาเหาใส่หัวตัวเองรู้หรือไม่? เราไม่ได้เป็นคนเผาห้องครัวเสียหน่อย ฟืนมันหล่นลงมาจากเตาเอง เกี่ยวอะไรกับเรากันเล่า? ถือโอกาสที่ทุกคนกำลังช่วยกันดับไฟ เรารีบไปกันเถอะ!”เสียงซุบซิบคุยกันของนายบ่าวคู่นี้ เข้าหูฉินหรูเหลียงทุกคำถ้าเกิดเขาไม่ได้ยินเองกับหู บางทีเขาอาจจะไม่โกรธขนาดนี้ผู้หญิงคนนี้ เผาทั้งห้องครัวแล้ว ทำผิดยังคิดจะบ่ายเบี่ยงหลบหนีในขณะที่เฉินเสียนกำลังเตรียมตัวจะหนีนั้น ยังไม่ทันจะก้าวขา ก็เห็นเข้ากับเงาๆ หนึ่งปรากฏขึ้นด้านหน้าของเธอ กลิ่นไอความเย็นยะเยือกนี้ เกิดขึ้นในฤดูร้อนอย่างน่าแปลกใจเฉินเสียนที่ดำไปทั้งหน้า ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองก็เจอเข้ากับฉินหรูเหลียง ฉินหรูเหลียงที่ใบหน้าไม่ได้ดำ แต่กลับรู้สึกว่าดำมืดยิ่งกว่าใบหน้าของเธอเสียอีก……ใบหน้าของฉินหรูเหลียงในตอนนี้น่ากลัวเสียยิ่งกว่าภูตผีปีศาจ เขาจ้องตาเขม็งมายังเฉินเสียน : “ได้ยินมาว่าท่านเผาห้องครัว แล้วตอนนี้ก็กำลังคิดจะหนี?”420
เฉินเสียนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่แปลกประหลาดใจ : “โอ๊ะโอ ได้ยินมาว่าเซียงซั่นกับหลิ่วเหมยอู่ตีกันรุนแรงมาก ดูเหมือนอีกคนจะแท้งลูกไปแล้ว ท่านแม่ทัพฉิน แต่ดูเหมือนท่านจะยังว่างเดินเล่นไปทั่วนะ?”เฉินเสียนชอบโรยเกลือลงบนแผลของเขาเสมอ“ดูแล้วท่านคงไม่ได้สำนึกในความผิดแม้แต่นิดเดียวสินะ!”เฉินเสียนตอบกลับเสียงฉุนจัด : “ห้องครัวก็เอาไว้จุดไฟอยู่
