หลิ่วเหมยอู่ชี้นิ้วไปที่เฉินเสียน พูดเสียงสั่นเครือ “องค์หญิงกำลังใส่ร้ายท่านแม่ทัพนะเพคะ ท่านแม่ทัพจะอยู่กับผู้หญิงตํ่าต้อยคนนี้ได้อย่างไร! เมื่อคืนนี้ท่านแม่ทัพอยู่กับข้าที่สวนดอกพุดตาน!”เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า “เหมยอู่อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย บางทีข้าอาจจะดูผิดแต่เมื่อดูจากท่าทางของเซียงซั่นแล้ว เห็นได้ชัดว่านางถูกใช้ผลประโยชน์แล้วกำจัดทิ้ง ร่องรอยบนตัวนางโกหกใครไม่ได้อยู่แล้ว อธิบายได้ว่าเมื่อคืนผู้หญิงในศาลาคือนาง”แค่รอให้ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วถามว่าเมื่อคืนอยู่ในศาลาหรือเปล่า ก็จะได้รู้แจ้งกันแล้วล่ะ? ข้าเชื่อว่าท่านแม่ทัพ กล้าที่จะกระทำก็กล้าที่จะพูดและถ้าผู้ชายที่มีความสัมพันธ์กับเซียงซั่นเป็นท่านแม่ทัพ เขาจะยอมรับอย่างแน่นอน ถ้าไม่เช่นนั้นท่านแม่ทัพจะไม่เอาเรื่องมาใส่ตัวไว้หรอก ตอนนั้นยังไม่สายเกินไปที่จะจัดการเจ้าคิดอย่างไรเหมยอู่?”ตั้งแต่ต้นจนจบ เซียงซั่นไม่เคยแย้งเพื่อตัวเอง นางขายความสงสาร ให้คนรู้สึกแบบนางหลิ่วเหมยอู่อยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด และกำจัดเซียงซั่นในเวลาอันสั้น สิ่งที่เกลียดก็คือ เฉินเสียนยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยว นี่มันทำให้เรื่องง่ายเป็นเรื่องยาก!ตอนนี้ เรื่องฉินหรูเหลียงกับเซียงซั่นก็แพร่กระจายไปทั่วจวนแม่ทัพอีกครั้ง395
หลิ่วเหมยอู่ไม่สามารถหาเหตุผลที่จะกำจัดเซียงซั่นได้ตามใจ ทำได้แค่เพียงรอให้ฉินหรูเหลียงกลับมาตามนิสัยของฉินหรูเหลียง เขาภูมิใจในคว
