ท่านแม่ทัพนะเจ้าคะ”ไม่รู้ว่านางคุกเข่าอยู่นานหรือเต้นรำนานเกินไปกันแน่ เมื่อลุกขึ้นมาแข้งขาของนางจึงอ่อนแรงและโผเข้าไปหาฉินหรูเหลียงอย่างควบคุมไม่ได้ฉินหรูเหลียงกอดนางไว้เต็มรักความอดทนของเขาเกือบจะมาถึงจุดสิ้นสุด “เจ้าช่างกล้าหาญนักที่มายั่วยวนข้า ไม่ใช่ว่าเจ้ายอมเป็นสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายของข้าหรือ แล้วตอนนี้มัวทำอะไรอยู่”“บ่าว… ขาของบ่าว…”ไฟของฉินหรูเหลียงถูกจุดติดและเขาต้องการการระบายอย่างเร่งด่วน เมื่อก้มลงมองและเห็นรอยแดงบนใบหน้าของเซียงซั่น เขาก็นึกถึงใบหน้าของเฉินเสียนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเหมือนเซียงซั่นในตอนนี้…บ้าเอ๊ย! ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งมีปฏิกิริยารุนแรงขึ้น!366
ฉินหรูเหลียงกลับมาตอบสนอง เขาอุ้มเซียงซั่นขึ้นมาอย่างง่ายดายและกดนางลงบนม้านั่งในศาลาทันทีขณะที่เขาเริ่มจูบอีกครั้ง คนที่เขานึกถึงในห่วงความคิดกลับไม่ใช่เซียงซั่นหรือหลิ่วเหมยอู่ แต่เป็นผู้หญิงที่ชื่อเฉินเสียนคนนั้น!เขาไม่ได้รู้สึกว่ารอยแดงบนใบหน้าของเซียงซั่นอัปลักษณ์ กลับกันมันกลับกระตุ้นให้เขาเกิดความรู้สึกที่แปลกใหม่ถึงอย่างไรเซียงซั่นก็เคยมีคํ่าคืนร่วมกับเขามาแล้ว จนถึงตอนนี้หากจะมีอีกคืนก็ไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยาก ทว่านี่ถือเป็นเรื่องที่เขาทำผิดกับหลิ่วเหมยอู่…แต่เกาทัณฑ์เมื่อขึ้นสายแล้วก็ต้องยิงเต็มเหนี่ยว แถมท้องฟ้าก็ยังมืดสนิทหลิ่วเหมยอู่อาจจะหลับไปนานแล้ว แล้วเช่นนี้เขาจะทนปลุกหลิ่วเห
