่นังบ่าวตํ่าช้าผู้นี้ออกไป!”ก่อนที่เซียงหลิงจะทำอะไรอวี้เยี่ยนก็ถอยหลังหลบเสียก่อน จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วนี่นา แต่ไม่เห็นจะตรงมาที่สวนดอกพุดตานทันทีเลยนี่”สีหน้าของหลิ่วเหมยอู่เปลี่ยนไป นางจ้องมองอวี้เยี่ยนและถามว่า “เจ้าพูดเรื่องอะไร ท่านแม่ทัพไม่มาหาข้าที่นี่ เป็นไปได้หรือที่เขาจะไปที่สวนสระวสันตฤดู?”369
อวี้เยี่ยนตอบว่า “แม้ว่าท่านแม่ทัพจะอยากไปที่สวนสระวสันตฤดู แต่องค์หญิงก็จะทรงปิดประตูกันไว้อย่างแน่นหนา ตอนนี้ท่านแม่ทัพกำลังเล่นบทรักอย่างสบายใจกับหญิงอื่นอยู่ที่ศาลาริมทะเลสาบต่างหากละเจ้าคะ”“เป็นไปไม่ได้!”“จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของท่าน สิ่งที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว บ่าวไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของนายหญิงน้อยแล้วดีกว่าเจ้าค่ะ” อวี้เยี่ยนเอ่ยทิ้งท้ายและหายตัวออกไปจากลานบ้านหลิ่วเหมยอู่รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมคำพูดของอวี้เยี่ยนเป็นเหมือนพายุฝนฟ้าคะนองที่ถาโถมอยู่ในหัวใจของนาง“เป็นไปไม่ได้…” นางจะทนกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ได้อย่างไร!
370
