แม่บ้านจ้าวดวงตาเปียกชื้น กล่าวขึ้น “อวี้เยี่ยน เจ้าอย่าพูดเลย เรื่องนี้ห้ามให้ถึงหูองค์หญิงอีก สถานการณ์ขององค์หญิงเพิ่งทรงตัว รับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ไม่ไหว”อวี้เยี่ยนหายใจเข้าลึกๆ กล่าวทั้งนํ้าตา “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว ข้าแค่กล่าวไม่กี่คำ ณ ที่แห่งนี้เท่านั้น ต่อหน้าองค์หญิงข้าไม่พูดอีกแล้ว แม่นมจ้าว เรามาฝังกันต่อเถอะ”เฉินเสียนนอนอยู่บนเตียงใหญ่อย่างสงบ เธอลืมตาสองข้างอย่างมีสติ ขอบตาแดงเล็กน้อยหลิ่วเหมยอู่ นางเก่งจริงๆต่อมาเฉินเสียนนอนบนเตียงภายในไม่กี่วัน ไม่ได้ถามเกี่ยวกับลูกแมวตัวนั้นเลยแม่บ้านจ้าวยังคิดว่าคงโชคดี เฉินเสียนจำไม่ได้ว่าเลือดนั้นคือลูกแมวแต่อวี้เยี่ยนเข้าใจ นางแค่ไม่พูด ในใจนางชัดเจนอย่างยิ่งฉินหรูเหลียงไม่สนว่าเฉินเสียนจะเกิดครรภ์เป็นพิษ ในขณะนั้นมีหลิวเหมยอู่อยู่เคียงข้างเขาแค่กล่าวว่า “เกิดครรภ์เป็นพิษควรเป็นเรื่องที่หมอดูแล มาบอกข้าทำไม มีเรื่องอะไรก็ไปเรียกหมอ”แม่บ้านจ้าวเดิมทีแล้วต้องการแจ้งเหตุผลตามความเป็นจริง321
อวี้เยี่ยนโน้มน้าวเป็นการส่วนตัวว่า “รอให้องค์หญิงดีขึ้นค่อยทำการตรวจสอบอีกครั้งดีกว่าเจ้าค่ะ หากขณะที่องค์หญิงพักฟื้นบนเตียง เราแหวกหญ้าให้งูตื่นก่อน แม่นางหลิ่วกลับมาปราบองค์หญิง จะเป็นการทำเรื่องเกินจำเป็นนะเจ้าคะ”แมวถูกฝังเรียบร้อยแล้ว โดยไม่มีหลักฐานอีกอย่างพวกนางจะทนนิ่งเฉยเมื่อแมวตัวนั้นตาย และยังต้องเป็นพยานในศาลอีกหรือ?แม่บ้านจ้าวร้
