เฉินเสียนวางแผ่นกระดาษหนึ่งแผ่นลงบนโต๊ะ ลูบพู่กันสีดำให้ราบเรียบรอจนอวี้เยี่ยนนำยามาบีบใส่ที่นิ้วมือของเฉินเสียนเล็กน้อย อีกด้านเฉินเสียนก็ดมกลิ่นของยา อีกด้านก็จดชื่อของยาลงบนกระดาษโชคดีที่ในยาขี้ผึ้งไม่ได้ใส่นํ้าหอม สีดั้งเดิมและกลิ่นเดิม มีกลิ่นหอมของยาอยู่พอเฉินเสียนดมดูก็รู้ว่าด้านในมีเพิ่มตัวยาตัวไหนบ้างเธอมีประสาทสัมผัสไวต่อยา เกินสิ่งที่ตัวเธอเองจิตนาการไว้ทางด้านความรู้การแยกวิเคราะห์ยานี้ เธอรู้ดีเกือบทั้งหมดของมาตรฐานการเป็นหมอเพียงแค่เขียนมาถึงเวลาต่อมา ระดับความเร็วของเธอชัดเจนว่าลดช้าลง ยังมีกลิ่นที่สำคัญของการปรุงยาจีน ที่เธอนั้นยากที่จะแยกวิเคราะห์ออกมาในชั่วขณะยาบางกลิ่นนั้นใช้อย่างซ่อนเร้นอำพราง ไม่เช่นนั้นใครก็สามารถที่จะปรุงยาขี้ผึ้งที่ได้ผลชะงัดอย่างมหัศจรรย์อย่างนี้ได้สุดท้ายเฉินเสียนก็ดมไม่ได้กลิ่นอะไรอื่นเลย เธออาศัยสมองของเธอที่เป็นระบบความรู้ทางการแพทย์ เธอใช้ยาบางกลิ่นเพิ่มเข้ามาก็ไม่มีวิธีการที่จะรู้กลิ่นยาตัวอื่นกระดาษหนึ่งแผ่นนั้นเต็มไปด้วยชื่อของตัวยาเฉินเสียนเอาตำรับนี้ให้อวี้เยี่ยน เอ่ยพูดว่า“เจ้ารู้คำที่เขียนบนกระดาษนี้หรือไม่?”308
อวี้เยี่ยนมองดู เอ่ยพูดว่า“บ่าวรู้เพคะองค์หญิง”“เช่นนั้นก็ไปนำมาเถิด ตำรับที่เขียนบนนี้ ห้ามขาดแม้แต่น้อยนะ”เฉินเสียนกำชับ“อย่าไปห้องยาในจวนล่ะ ตำรับจะถูกรายงานคนอื่นจะรู้”“บ่าวทราบแล้วเพคะ”ทันทีหลังจากนั้นเฉินเสียนได้ให
