กค่อยๆเอาใจข้า ก็จะไม่พบจุดจบเช่นนี้หรอก”หลิ่วเหมยอู่พูดอย่างเหยียดหยาม หมุนตัวเข้าห้อง แล้วเอ่ยว่า“ไม่ใช่ว่าอยากกลับไปหรือ ครั้งนี้ช่วยให้เจ้าสมหวังแล้ว”วันต่อมาหลิ่วเหมยอู่อารมณ์ไม่ดี ร่วมกินมื้อเช้ากับฉินหรูเหลียงแล้วเขาเอ่ยถึงเรื่องแมว จึงยิ้มเจื่อนๆเอ่ย“เหมือนกับว่าเหมยอู่กับเจ้าแมวน้อยตัวนั้นเข้ากันไม่ได้ เจ้าแมวน้อยร้องเวลากลางคืน ราวกับว่าอยากกลับไปที่สวนสระวสันตฤดูเหมยอู่ไม่บีบบังคับ เมื่อคืนนี้ได้ส่งกลับไปที่สวนสระวสันตฤดูแล้วเจ้าค่ะ”313
ฉินหรูเหลียงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ส่งกลับไปก็ดีแล้ว มันจะได้ไม่หนวกหูตอนที่เจ้าพักผ่อน”สวนดอกพุดตานนับว่าสงบแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงแมวร้องแต่ทว่าเฉินเสียนไม่ได้รับเจ้าแมวน้อยที่หลิ่วเหมยอู่ส่งกลับ เธอก็ไม่รู้ว่าเจ้าแมวน้อยนั้นเป็นอย่างไรบ้างอวี้เยี่ยนเอ่ยคิดถึงอยู่บ่อยครั้ง “เจ้าแมวน้อยนั่นไม่มีคุณธรรมเลย หรือว่าสุขแล้วลืม หลายวันแล้วไม่เห็นมันกลับมาเลยเพคะ”
314
