่า“ไม่จำเป็นต้องกลัวนาง มีข้าอยู่ ข้าจะปล่อยให้นางทำอะไรเจ้าได้อย่างไรกันเล่า！?”หลิ่วเหมยอู่ก้มหัวลง มองสายตาของเจ้าแมวน้อยแล้วมีรอยยิ้มของความสะใจอยู่ในนั้น แล้วเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม“เช่นนั้นเหมยอู่ก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ”ใช่สิ มีท่านแม่ทัพอยู่ นางยังจะต้องกลัวอะไรล่ะน้อยมากที่อวี้เยี่ยนจะเห็นเฉินเสียนโมโหเช่นนี้นางเองก็โมโหเป็นอย่างมาก และยังคงต้องปลอบประโลมองค์หญิง“องค์หญิงอย่ากริ้วเลยเพคะ คนเยี่ยงนั้นไม่ควรที่จะกริ้วให้ค่าราคานะเพคะ！”“บ่าวว่านายหญิงหลิ่วจงใจเพคะ รู้ว่าองค์หญิงเลี้ยงแมวก็มาแย่งชิงไป องค์หญิงกริ้วแล้วจะทำสุขภาพร่างกายยํ่าแย่นะเพคะ แล้วจะเป็นตามที่นายหญิงหลิ่วคาดหวังไว้นะเพคะ”เฉินเสียนสงบลงภายในเวลาสั้นๆ เอ่ยเบาๆหนึ่งประโยค“ข้าเพียงสงสารเจ้าแมวน้อยตัวนั้น”304
คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ภายในใจของอวี้เยี่ยนก็ทนไม่ไหวเช่นกันปกติแมวอยู่ในสวนสระวสันตฤดูจะฉลาดอีกทั้งยังร่าเริง จะสั่นระริกอย่างเมื่อครู่นี้ที่ไหนกันเล่าแต่ในสถานการณ์เช่นนั้น องค์หญิงจำใจจักต้องวางมือ ไม่เช่นนั้นเจ้าแมวน้อยก็จะไม่มีชีวิตต่อไปอวี้เยี่ยนรู้ว่าเฉินเสียนชื่นชอบเจ้าแมวน้อยตัวนั้นมากเมื่อตอนสมัยนั้นเฉินเสียนเคยป้อนอาหารมันในห้องครัวหนึ่งครั้ง คาดไม่ถึงว่ามันยังจะจำได้ แล้วยังตามอวี้เยี่ยนกลับมาที่สวนสระวสันตฤดูให้เฉินเสียนเป็นเจ้านายของมันเจ้าแมวน้อยตัวนั้นเป็นแมวที่ฉลาดทั้งยังเข้าใจคว
