“ชั่วครู่นี้ตรงประตูมีคนใช่หรือไม่?”“ไม่มีนะเพคะ องค์หญิงตาลายแน่เลยเพคะ เป็นเงาของต้นไม้เพคะ”อวี้เยี่ยนตาสว่างเปิดโลก รู้สึกว่าการเต้นระบำนี้ถ้าร้องภายในห้องส่วนตัวก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจยิ่งอวี้เยี่ยนตรงเข้ามาประคองแล้วเอ่ย“บ่าวประคององค์หญิงกลับห้องพักผ่อนก่อนนะเพคะ”เฉินเสียนหอบหายใจพิงอยู่บนเตียง อวี้เยี่ยนหยิบผ้าแช่นํ้าอุ่นที่แสงอาทิตย์สาดส่องมา เช็ดรอยยิ้มที่อยู่บนหน้าท้องของเฉินเสียนออก ยังคงเอ่ยอย่างมีความสุข“ต้องรีบเช็ดออกเพคะ จะให้แม่บ้านจ้าวเห็นไม่ได้นะเพคะ”คิมหันตฤดูอากาศร้อน แม่บ้านจ้าวทำงานหนักอยู่ในห้องครัวเพียงลำพังหลังจากนั้นอวี้เยี่ยนก็สับเปลี่ยนกับนางไปที่ห้องครัวเพื่อจัดอาหารสามมื้อกับยาสมุนไพรบำรุงร่างกายให้กับเฉินเสียนไม่ถึงสองวัน ตอนเที่ยงที่อวี้เยี่ยนยกอาหารมื้อเที่ยงมา ด้านหลังตามมาด้วยเจ้าแมวน้อยหนึ่งตัว ระหว่างเดินก็เรียกแมวเหมียวๆไปด้วยพอเข้ามา อวี้เยี่ยนได้เอ่ยเสียงดังว่า“องค์หญิง เจ้าแมวน้อยตัวนี้ตามบ่าวมาเพคะ”เฉินเสียนมองดู แมวสีครีมนั่น ไใช่เจ้าแมวน้อยตัวนั้นที่ก่อนหน้าเจอในห้องครัวของเรือนไม่ใช่หรือ294
คล้ายกับว่ามันรู้จักเฉินเสียน เดินเตร่เข้ามาในห้องโดยที่ไม่เกรงกลัวเลยสักนิดเฉินเสียนเอ่ยด้วยความขำขัน“เจ้าตะกละนี่ ต้องได้กลิ่นซุปปลาอย่างแน่แท้เจ้าแบ่งซุปบางส่วนให้มันดื่มด้วยนะ”อวี้เยี่ยนแบ่งซุปบางส่วนออกมา แล้ววางไว้ที่ซอกด้านใน เจ้าแมวน้อยตัวนั้นกิน
