ำราญใจโดยไม่กลัว เพราะองค์หญิงของนางมีเงินมากมาย！แต่เมื่อถึงเวลาจ่ายเงิน เฉินเสียนกลับโยนค่าใช้จ่ายทั้งหมดส่งให้ฉินหรูเหลียงจัดการ สั่งให้เหล่าเถ้าแก่เอาใบเสร็จไปคิดเงินที่จวนแม่ทัพสุดท้ายจนด้านในเกี้ยวก็ใส่ของไม่ไหว เฉินเสียนกับอวี้เยี่ยนจึงจำใจต้องลงมาแล้วเดินกลับโชคดีที่ห่างจากจวนแม่ทัพไม่ไกลนักเฉินเสียนไม่สามารถที่จะแอบเกียจคร้านได้ ก่อนที่จะคลอดลูกหากสามารถที่จะเดินได้มากหน่อย เธอก็จะเดิน ไม่เช่นนั้น ร่างกายจะอ่อนแอเกินไปถึงเวลาคลอดลูก คลอดยากไม่มีแรงจะทำยังไงวันนี้เธอมีเวลาเพียงพอ แน่นอนว่าต้องเดินเที่ยวไม่ให้ขาดทุน ครั้งแรกที่มาเดินเที่ยวซื้อของในยุคสมัยโบราณนี้ ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เห็นได้ยากมากอวี้เยี่ยนนึกถึงใบเสร็จจำนวนมากที่ยังไม่ได้ชำระจ่าย ก็กลัดกลุ้มใจจนปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว เอ่ยพูดด้วยความกระวนกระวายใจว่า“องค์หญิง หากท่านแม่ทัพรู้ว่าวันนี้ใช้จ่ายเงินมากมายเพียงนี้ จะสับมือพวกเราเอาหรือไม่เพคะ?”เฉินเสียนปรายตามองอวี้เยี่ยน“ถ้าจะสับก็ไม่ได้สับมือเจ้าหรอกนะ”อวี้เยี่ยนเอ่ยอย่างเคร่งเครียดจริงจังว่า“บ่าวก็เพียงแค่ห่วงใยองค์หญิงเพคะ”“เหอะ หากเขาทำให้ข้ามือพิการ ข้าก็จะตอนให้เขาเป็นขันทีเลยเชียว”288
ในตอนที่เข้ามาในจวนแม่ทัพ พ่อบ้านเห็นเฉินเสียนกลับมาที่จวนอย่างปลอดภัย ได้ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ต่อมาเห็นของที่เธอหอบหิ้วมานั้น ก็ได้เอ่ยถาม“องค์หญิง นี่คือ…….”“ของซื้อม
