อวี้เยี่ยนพูดขึ้นว่า : “การที่มีจุดจบแบบนี้ ก็เป็นผลพวงมาจากการกระทำของตัวนางเองทั้งนั้น”เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นสูง : “ก็จริง แบบนี้มันถึงจะสอดคล้องกับความตั้งใจเดิมของข้ามากกว่า ตาต่อตาฟันต่อฟันเป็นวิธีที่ได้ผลเสมอ”อวี้เยี่ยนพูดขึ้นว่า : “ปกติแล้วหม่อมฉันเห็นเซียงซั่นพึงพอใจกับใบหน้าตัวเองเสมอ นางเองเป็นคนคิดหาวิธีปีนขึ้นเตียงท่านแม่ทัพ แล้วไยถึงไม่อยากเป็นสาวใช้ปรนนิบัติข้างกายท่านแม่ทัพเล่า ข้อนี้น่าแปลกใจเสียจริงๆ”“แรงริษยาของอิสตรีเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ก่อนหน้านี้เหมยอู่ก็สั่งให้เซียงซั่นกรีดใบหน้าของข้า แล้วมาวันนี้นางก็ยังกรีดใบหน้าของเซียงซั่นอย่างเคย”เพราะฉะนั้นสิ่งที่อวี้เยี่ยนเคยพูดมาทั้งหมด ปลูกแตงได้แตง ปลูกถั่วได้ถั่วในตอนแรกเซียงซั่นเป็นคนกรีดหน้าของเฉินเสียนด้วยมือของนางเอง ไม่อย่างงั้นเฉินเสียนก็คงจะไม่ปล่อยนางมีจุดจบแบบนี้หรอกเฉินเสียนไม่รีบร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว เธอบอกว่าวันข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเธอจะให้เซียงซั่นเดินตามทางที่เธอปูไว้ตั้งแต่แรก ทีละก้าว ทีละก้าว ลิ้มรสความขมขื่นที่นางเป็นคนก่อขึ้นมาด้วยตัวนางเองอวี้เยี่ยนพูดขึ้นว่า : “เซียงซั่นไปแล้ว ก็คงจะสร้างปัญหาอะไรไม่ได้อีกแล้วเพคะ”281
เฉินเสียนลูกขึ้นจากเก้าอี้ วางหนังสือในมือลง ยื่นมือไปหยิกแก้มของอวี้เยี่ยน หัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เจ้านี่ช่างใสซื่อเสียจริงๆ”หากไม่ใช่เป็นเพราะคำสั่งของหลิ่วเหมย
