ข้าไม่ได้ถามเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพตั้งแต่แรก ข้าแค่เพียงอยากจะหลอกถามเจ้า นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะหลงกล”เซียงซั่นแข็งทื่อไปทั้งตัว จ้องหลิ่วเหมยอู่นํ้าตานองหน้าหลิ่วเหมยอู่พูดขึ้นต่อว่า : “เจ้าบอกว่าท่านแม่ทัพขืนใจเจ้า แต่ตอนหลังข้าก็กลับมาคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน เย็นวันนั้นจู่ๆ เจ้าตั้งใจไปส่งซุปอย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ อีกทั้งยังเจอเข้ากับอวิ๋นเอ๋อร์ด้วย แต่คืนนั้นเจ้ากลับแอบไปเก็บถ้วยเองลับหลังข้า แสดงว่าเจ้าเองได้เตรียมแผนล่วงหน้าเอาไว้แล้ว”หลิ่วเหมยอู่กดดันนางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ : “เป็นเจ้าเองที่เป็นคนใส่ยาลงไปในนํ้าซุปนั่น แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้อวิ๋นเอ๋อร์ใช่หรือไม่? เป็นเจ้าเองต่างหากที่เป็นฝ่ายให้ท่าท่านแม่ทัพ ฉวยโอกาสตอนที่เขาไม่มีสติสัมปชัญญะ แล้วปีนขึ้นเตียง!ทั้งหมดนี่ เป็นแผนที่เจ้าวางไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!”“บ่าวเปล่านะเจ้าคะ……บ่าวไม่ได้ให้ท่าท่านแม่ทัพเลย”คำพูดที่เซียงซั่นพูดออกมา หลิ่วเหมยอู่ไม่ได้เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียววันนี้หลังจากที่ละครที่สวนจบลง ยังแอบได้ยินบ่าวรับใช้สองคนที่พากับนินทาว่าก่อนหน้านี้ท่านแม่ทัพเคยได้เข้าห้องของเซียงซั่นในกลางดึก!หลิ่วเหมยอู่จึงตบหน้าเซียงซั่นดังสนั่น และยํ้าเท้าลงบนร่างของนางจนล้มลงพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “นังตัวดี ที่ผ่านมาเห็นข้าใจดีเกินไปหรือ เจ้าถึงกล้าทำเยี่ยงนี้กับข้า! นังเนรคุณ!”หลิ่วเหมยอู่ตะโกนเสียงดุดัน เซียงซั่นเองก็ร้องไห้อย่างหนัก
