ใต้คํ่าคืนที่ไร้แสงนั่นเซียงซั่นได้เรียนรู้วิธีมากมายจากหนังสือภาพไม่ว่าจะเป็นยากระตุ้นการติดสัดของม้า นางก็ทำตามหนังสือทุกอย่างเช่นเดียวกับวันนี้ที่ได้เตรียมเสื้อผ้าชุดนี้ไว้ ก็มาจากหนังสือเล่มนั้นนางสวมชุดสีเขียวอ่อนอยู่ด้านใน แล้วทับด้วยชุดบ่าวรับใช้อยู่ด้านนอก เมื่อถึงนอกเรือนหลักแล้ว จึงค่อยถอดชุดบ่าวที่สวมอยู่ด้านนอกออก เสร็จแล้วก็นำไปซ่อนไว้ พรุ่งนี้ยามฟ้าสางจึงค่อยเปลี่ยนกลับมาใส่อีกครา เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสงสัยว่านางเป็นคนให้ท่าฉินหรูเหลียงซุปที่นางมาส่งเมื่อตอนเย็น ไม่มีเหตุผลว่าฉินหรูเหลียงจะไม่ดื่มมัน258
รอให้เขาเสร็จงานแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืดสนิท เมื่อดื่มนํ้าซุปจนหมด ยังไม่ทันที่จะรับอาหารคํ่า เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติแต่เวลานั้นดึกมากแล้วเมื่อเซียงซั่นไปถึงเรือนหลัก มีเพียงห้องหนังสือที่ยังมีแสงสว่างอยู่ ที่เหลือนอกนั้นมืดสนิทเซียงซั่นยืนอยู่หน้าห้องตำรา หอบทั้งใจมาเคาะประตู : “ท่านแม่ทัพ ท่านอยู่ข้างในหรือไม่เจ้าคะ?”ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงกระเส่าสายหนึ่งดังขึ้น เสียงที่ตํ่าและขึงขัง : “เข้ามา”เซียงซั่นเปิดประตูเข้าไป เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาสวาทของฉินหรูเหลียง ที่แดงกํ่าและดุดันราวกับเสือร้ายไม่มีผิดเพี้ยน จนนางเองก็ตื่นตกใจจนตัวสั่นฉินหรูเหลียงสัมผัสได้ถึงกลิ่นกรุ่นของสตรี จมูกของเขาสูดดมกลิ่น ซึมซาบเข้าไปในหัวใจเขามองไปยังเงาร่างนั่น รู้เพียงแต่ว่าเป็นชุดสีเข
