ฮัดชิ้ว!
ณ ส่วนลึกของป่าทึบภายในแดนลับ จู่ๆ ท่านเจ้าสำนักหลิงเซียนก็จามออกมาเสียงดังสนั่น
“ผู้ใดมันบังอาจมานินทาตัวข้า?”
เขายกมือขึ้นถูจมูก คิ้วขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิด
ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรระดับเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะจามออกมาโดยไร้สาเหตุ ต้องมีเจ้าคนไหนแอบนินทาหรือสาปแช่งเขาอยู่ในที่ลับตาเป็นแน่!
ภาพใบหน้าผู้คนมากมายไหลผ่านเข้ามาในห้วงความคิด แต่เขาก็ส่ายหน้าปัดทิ้งไป
ศัตรูมีเยอะเกินไป คิดไปก็รังแต่จะปวดหัวเปล่าๆ!
เวลานี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาใส่ใจเรื่องหยุมหยิม สายตาคมกริบมุ่งตรงไปข้างหน้า
ที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ปรากฏเงาของเมืองโบราณที่ดูรกร้างว่างเปล่าตั้งตระหง่านเสียดฟ้า
“เจอตัวเสียที ไอ้ตัวการที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนบดขยี้เศษซากร่างวิญญาณในมือจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ดวงตาฉายประกายเจิดจ้า ก่อนจะหยิบป้ายคำสั่งหมายเลข 2 ของตนเองออกมาตรวจสอบ
“หือ?”
เพียงแค่ปรายตามอง เขาก็ต้องชะงักกึก
“หนึ่ง สอง สาม… แปด เก้า, สิบ?”
เมื่อไล่นับข้อมูลพิกัดที่ซ้อนทับกันอยู่บนนั้น เจ้าสำนักหลิงเซียนก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มรดกระดับแปลงเทพสิบสาย?
ก่อนหน้านี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการแกะรอยกลิ่นอาย
