แน่นอนว่าเซียงซั่นจำเสียงของฉินหรูเหลียงได้และเธอไม่กล้าละเลยเสียงของฉินหรูเหลียงจึงรีบไปเปิดประตูในทันที เมื่อเห็นว่าฉินหรูเหลียงยืนอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางที่ยากจะคาดเดาฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วและก้าวขายาว เดินเข้ามาในห้องของเธอเขาไม่อ้อมค้อม และถามอย่างตรงไปตรงมา “ข้าอยากถามเจ้าว่า เหมยอู่ตกลงไปในสระนํ้าในวันนั้นได้อย่างไร?”หัวใจของเซียงซั่นมืดมนก้มคุกเข่าลงทันที พร้อมกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพเจ้าคะนายหญิงถูกองค์หญิงผลักลงมาจริงๆเจ้าค่ะ…”ถ้อยคำที่ได้ยินเฉินเสียนพูดในตอนกลางคืนเมื่อสองวันก่อนโดยไม่ได้ตั้งใจนั้น อันที่จริงถูกเก็บมาไว้และเขาเองก็ครุ่นคิดอยู่ในใจมาตลอดลมหายใจของฉินหรูเหลียงเย็นยะเยือกจนน่าพิศวง เสียงของเขาทุ้มตํ่า “ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย พูดความจริงออกมาซะ!”ท่านแม่ทัพรู้อะไรบางอย่างเข้าแล้วหรือไม่?เซียงซั่นตื่นตระหนกและบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง เธอขบคิดอยู่ว่าหากแม่ทัพรู้อะไรบางอย่างจริงๆ ทำไมเขาถึงยังมาถามเธอตอนนี้ด้วย?เธอจะยอมรับไม่ได้!เซียงซั่นกัดฟันและกล่าวว่า “บ่าวไม่ได้พูดปดนะเจ้าคะ ทุกสิ่งที่บ่าวพูดเป็นความจริง!”242
เธอเงยหน้าขึ้นมองฉินหรูเหลียงด้วยนํ้าตาที่ไหล่ริน “ท่านแม่ทัพ นายหญิงเป็นฝ่ายถูกกระทำ บ่าวพูดปดไปแล้วจะได้อะไรล่ะเจ้าคะ? ถ้าท่านแม่ทัพไม่เชื่อบ่าว ถามนายหญิงได้ ถ้าบ่าวกล่าวความเท็จแม้แต่คำเดียว บ่าวยอมให้ท่านแม่ทัพและนายหญิงจัดการกับบ่าวอย่างไรก็ได้เจ้า
