งผู้อื่น เธอพูดสิ่งที่ควรพูดและทำในสิ่งที่ควรทำไปแล้ว เหลือแค่ว่าคนในวังจะยอมปล่อยเธอไปหรือไม่เฉินเสียนไม่ได้พยายามหลีกเลี่ยงภัยใดๆ หมอหลวงเองก็ไม่ได้สั่งยาที่มีผลเสียต่อร่างกายเช่นกัน หนำซํ้ายาเหล่านั้นยังเป็นยาที่มีผลดีต่อลูกของเธอด้วยหมอหลวงไม่กล้าละเลยสิ่งที่เฉินเสียนพูดกับเขาวันนั้น เมื่อกลับมาถึงจึงรายงานให้จักรพรรดิฟังอย่างไม่มีตกหล่นในขณะนั้นจักรพรรดิกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรเพื่อออกว่าราชการแผ่นดินและฟังราวกับไม่ได้สนใจ หลังจากหมอหลวงทูลจบจักรพรรดิก็โบกมือให้เขาออกไปหลังจากเขาออกไปแล้วพระองค์จึงทรงวางพู่กันในมือ เงยพระพักตร์ขึ้นและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหลังจากว่าราชการเสร็จเมื่อเช้านี้ จักรพรรดิปล่อยให้ฉินหรูเหลียงอยู่คนเดียวในห้องตำราหลวงของพระองค์“ข้าได้ยินจากหมอหลวงว่าบุตรขององค์หญิงจิ้งเสียนยังคงมีชีวิต แม้จะกินยามาตลอดหนึ่งเดือนอีกทั้งยังเกิดอุบัติเหตุเช่นนั้น แต่ตอนนี้เด็กก็ยังอยู่ดี”177
ฉินหรูเหลียงคุกเข่าลงและพูดว่า “ขอพระองค์ทรงลงโทษกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”“ลงโทษเรื่องอะไร” จักรพรรดิตรัสถาม “ควรลงโทษเจ้าข้อหาทำร้ายองค์หญิง หรือควรตั้งข้อหาที่ทำให้เกิดข่าวอื้อฉาวโจษจันกันไปทั้งเมือง”จักรพรรดิลุกจากบัลลังก์มังกรและเอามือไพล่หลัง ตรัสอีกว่า “แม่ทัพใหญ่โปรดอนุภรรยาจนทำร้ายภรรยาเอก ข่าวนี้แพร่ออกไปทั่วแล้ว เพื่ออนุภรรยาเพียงคนเดียว การนำพระเกียรติของข้ากับชื่อเสียงจวนแม่ทั
