เหลียงชายตาลงมอง มีพายุโหมกระหนํ่าในดวงตาที่มืดมนคู่นั้น เขาจ้องตรงไปที่เซียงซั่น “เป็นฝีมือใคร”เฉินเสียนกินอาหารมื้อกลางวันช้ากว่าปกติ พอกินอิ่มก็เริ่มง่วงจึงเอนหลังอยู่ในห้องพักใหญ่ โดยมีอวี้เยี่ยนนั่งพัดให้อยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์ต่อมาพ่อบ้านก็มาที่นี่พร้อมกับหญิงมีอายุผู้เป็นกลางคนหนึ่งและทำลายความสงบของสวนสระวสันตฤดูแห่งนี้พ่อบ้านกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพให้มาเชิญองค์หญิงไปที่ห้องโถงด้านหน้า”แม่บ้านจ้าวใจไม่ดี แต่ปากยังคงเอ่ยไปว่า “ท่านแม่ทัพบอกหรือไม่ว่ามีเรื่องอะไร”“เกี่ยวกับนายหญิงน้อย”แม่บ้านจ้าวยิ้ม พยายามซ่อนความกังวลไว้ “ตอนนี้องค์หญิงกำลังนอนกลางวัน ไว้เมื่อองค์หญิงตื่นข้าจะบอกพระองค์ให้ไปที่นั่น”180
