รับใช้เสด็จพี่และแผ่นดินต้าฉู่”เฉินเสียนเอ่ยอย่างไพเราะน่าฟัง ทว่าร่างกายของฉินหรูเหลียงกลับระบายความกดดันออกมา หมอหลวงที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วถึงกับเหงื่อตกดวงตาที่เย็นชาของฉินหรูเหลียงมองตรงไปที่เฉินเสียนอย่างพินิจเฉินเสียนสงบนิ่งและไม่สะทกสะท้านภายใต้การจ้องมองของเขาผู้หญิงคนนี้กำลังแสดงจุดยืนที่ชัดเจนต่อองค์จักรพรรดิเธอแสดงออกด้วยถ้อยคำที่อ่อนหวานว่าเธอกับลูกของเธอยอมศิโรราบและจะไม่ทำตัวเป็นภัยคุกคามต่อองค์จักรพรรดิ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่องค์จักรพรรดิจะปกป้องลูกของเธอเพราะเฉินเสียนรู้ว่าเธอรับมือกับฉินหรูเหลียงได้เมื่ออยู่ในจวนแม่ทัพ แต่ถ้าจักรพรรดิไม่มีพระประสงค์ให้เธอคลอดเด็กคนนี้ คราวนี้อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่คราวหน้าเธอไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้อย่างแน่นอนขอเพียงแค่จักรพรรดิปล่อยเธอไป เธอกับลูกก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขฉินหรูเหลียงไม่แน่ใจว่าเฉินเสียนจำเรื่องในอดีตได้มากน้อยแค่ไหน แต่สิ่งที่เขาแน่ใจก็คือผู้หญิงคนนี้ต้องรู้แน่ๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับใบสั่งยาที่หมอหลวง134
ให้ไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้นเธอจึงหาทางหลีกเลี่ยงไว้ก่อน เธอเข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจนและอ่านเกมออก ทั้งยังรู้ว่าควรก้มหัวให้ใครเป็นฉินหรูเหลียงเองที่ดูถูกเธอเกินไป และทันใดนั้นเขาก็พบว่าเธอฉลาดกว่าที่คิด ไม่ใช่แค่ผู้หญิงบ้าที่เอาแต่ตีโพยตีพายเฉินเสียนมองหมอหลวงอย่างสงบและพูดว่า “ท่านได้ยินที่ข้าพูดเมื่อครู่นี้ชั
