เมื่อได้ยินว่าเฉินเสียนประสบอุบัติเหตุเล็กน้อยที่จวนแม่ทัพและตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ องค์จักรพรรดิจึงส่งหมอหลวงมาตรวจร่างกายว่าทารกในครรภ์ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เฉินเสียนกินยาที่หมอหลวงสั่ง หากทารกในครรภ์ยังอาการไม่ดีขึ้นแล้วประสบอุบัติเหตุอีกแบบนี้ ทารกน้อยคงจะไม่รอดอย่างแน่นอนถึงตอนนั้นก็จะประกาศให้ได้รู้โดยทั่วกันว่าองค์หญิงจิ้งเสียนแท้งลูกด้วยถ้อยคำที่มีนํ้าหนัก และทำเหมือนว่าเรื่องของเด็กคนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทันทีที่กลับมาถึง ฉินหรูเหลียงก็พาหมอหลวงไปยังสวนสระวสันตฤดูทันทีเขาอยากเห็นว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นจะยังทำตัวโอหังได้อีกไหมผ่านมาสองวันแล้วนับตั้งแต่เกิดเรื่อง แต่เฉินเสียนยังไม่เคยถามถึงทารกในครรภ์ของเธอเลยสักครั้งในที่สุดอวี้เยี่ยนก็ทนไม่ไหวและถามออกไปว่า “องค์หญิง… ไม่ทรงเป็นห่วงเด็กในท้องเลยหรือเพคะ…”เฉินเสียนเลิกคิ้วและเงยหน้ามองนางก่อนจะพูดเรียบๆ ว่า “เป็นห่วงแล้วจะช่วยอะไรได้ ไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตายข้าก็พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลหรอกหรือ”เธอคิดว่าเธอพยายามช่วยอย่างเต็มที่แล้ว127
เธอกับฉินหรูเหลียงไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อกันและเธอก็ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษต่อทารกในครรภ์ด้วย เธอเก็บเด็กคนนี้เอาไว้เพียงเพราะคิดว่าถึงอย่างไรนี่ก็คือชีวิตชีวิตหนึ่ง และสิ่งนี้อาจจะเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่เฉินเสียนผู้โง่เขลาทิ้งเอาไว้เธอไม่ได้ใจดำอ
