คำสั่งจากสำนักชั้นในเร็วเข้า!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนแปลกๆ ก็ดังมาแต่ไกล
หลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์มีหูที่ไวต่อเสียง จึงตื่นขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองสบตากัน หลี่ลี่ยิ้มบางๆ ทันที พลางดึงแขนของตนกลับ ส่วนหลิวเหมยเอ๋อร์นั้นหน้าแดงด้วยความอาย ก้มหน้าลง รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วหนีออกจากห้องไป
หลี่ลี่ลงจากเตียง จัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วจึงเปิดประตูเดินออกไป
คนที่ตะโกนอยู่นอกประตูคือหัวหน้าใหญ่ของเขาคนรับใช้ หูหยุนโปและด้านหลังของหูหยุนโปยังมีคนรับใช้ที่สวมชุดบ่าวเก่าๆ อีกคนหนึ่ง
เมื่อมองอย่างละเอียด คนรับใช้คนนี้รูปร่างเตี้ย ดวงตาทั้งสองเล็กเท่าเมล็ดถั่วเหลือง หน้าตาอัปลักษณ์และลามกมาก ตาเล็กแต่กลอกไปมา ไม่กล้าเงยหน้า ดูแล้วไม่ใช่คนดีแน่นอน
เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์เดินออกมาราวกับนางฟ้า ดวงตาเล็กๆ ของคนรับใช้คนนั้นก็เปล่งประกายขึ้นทันที ท่าทางลามกน่ารังเกียจอย่างยิ่ง
“หูหยุนโปคนนี้ช่างเป็นคนพิเศษจริงๆ คนรับใช้ที่หามาก็พิเศษ อยากให้ดอกไม้ปักอยู่บนขี้วัว ไม่สิ นี่ยังเป็นการดูถูกขี้วัวเลย” เมื่อหลี่ลี่เห็นคนรับใช้คนนี้ ก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้
“หลิวเหมยเอ๋อร์ ตอนแรกให้เจ้าแต่งงานกับหูเฮ่า เจ้ากลับไม่ยอมนัก ช่างไม่รู้บุญคุณเสียจริง บัดนี้สำนักชั้นในมีคำสั่งให้เลือกคนรับใช้ต่ำต้อยมาแต่งงานกับเจ้า ข้าคัดเลือกอย่างพิถีพิถันจึงได้เลือกสามีชั้นเลิศมาให้เจ้า” หูหยุนโปมองหลิวเหมยเอ๋อร์แล้วหัวเราะเย็นชา พล
