“จะ… เจ้าสัมผัสร่างวิญญาณของข้าได้เยี่ยงไร!?”
ร่างวิญญาณเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง จ้องมองมือมนุษย์ที่กำลังบีบคอตนเองอยู่
กายวิญญาณอันไร้รูปของมัน ฝ่ามือเนื้อหนังมังสาไม่ควรจะสัมผัสโดนได้สิ!
เจ้าสำนักหลิงเซียนไม่เสียเวลาตอบคำถาม มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม “ไตร่ตรองดูแล้ว ประตูเหล็กนั่นคงมิใช่แค่เครื่องมือธรรมดา หรือจะกล่าวให้ถูกคือ… ตัวตนหลักของเจ้าคงสิงสถิตอยู่ที่นั่นกระมัง?”
รูม่านตาของร่างวิญญาณหดเกร็งวูบในทันที
“ดูท่าข้าจะเดาถูกสินะ!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ “ข้าจะรีบไปทักทายร่างต้นของเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!”
พูดจบ ฝ่ามือแกร่งก็ออกแรงบีบเต็มพิกัด
โพละ!
เสียงระเบิดดังทึบๆ ร่างวิญญาณถูกบีบแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ คามือ!
เจ้าสำนักหลิงเซียนคว้าจับเศษเสี้ยววิญญาณชิ้นหนึ่งไว้ในกำมือ สัมผัสถึงกลิ่นอายที่แฝงอยู่
“ในเมื่อแย่งชิงป้ายคำสั่งไม่ทันชาวบ้าน... เช่นนั้นก็ไปลากคอตัวการที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้มาสังหารทิ้งเสียเลยก็แล้วกัน!”
สิ้นเสียง เจ้าสำนักหลิงเซียนก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปตามทิศทางของกลิ่นอายวิญญาณด้วยความรวดเร็วปานพายุ
…
ในขณะเดียวกัน ณ ทุ่งหญ้ารกร้างแห่งหนึ่ง
“ทาสของข้าเอ๋ย จงมอบร่างกาย
