“แย่แล้ว!”
สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงมากับฝ่ามือ เจ้าสำนักหนานซานหน้าถอดสีจนซีดเผือด รีบพลิกกระบี่ในมือจากการรุกเปลี่ยนมาเป็นตั้งรับพัลวัน
ตู้ม!
ทว่าอานุภาพของฝ่ามือนี้ช่างรุนแรงเหลือคณา พลังปราณวารีอันเกรี้ยวกราดระเบิดออก ซัดเอาร่างของเขาพร้อมกระบี่ปลิวละลิ่วกระเด็นไปไกลดั่งว่าวสายป่านขาด
จางอวิ๋นที่ไล่กวดตามมาติดๆ เห็นจังหวะเหมาะเหม็ง ก็อาศัยแรงส่งจากการพุ่งตัว ยกเท้าขึ้นแล้วถีบเปรี้ยงเข้าที่บั้นท้ายของเจ้าสำนักหนานซานผู้ไร้ยางอายเข้าเต็มรัก!
เจ้าสำนักหนานซานที่เพิ่งจะปลิวมา ยังไม่ทันได้ตั้งหลักก็ถูกบาทาไร้เงาเตะส่งซ้ำ ร่างลอยหมุนคว้างกลางอากาศราวกงล้อ ก่อนจะตกลงไปกระแทกพื้นไถลไปกับกองหญ้าแห้งในท่า ‘สุนัขกินอาจม’ อย่างหมดสภาพ
“ทาสของข้าเอ๋ย… จงมอบร่างกายของเจ้ามาให้ข้าด้วยความเต็มใจเสียเถิด!!”
จางอวิ๋นกำลังจะพุ่งเข้าไปซ้ำให้จบเรื่อง หูพลันได้ยินประโยคที่คุ้นเคยดังแว่วมา
เมื่อหันขวับไปมอง ก็เห็นว่าในเงาทมิฬใต้เท้าของผู้อาวุโสเก้าแห่งเกาะเชียนไห่ มีร่างวิญญาณรูปร่างหน้าตาเหมือนเจ้าตัวราวกับแกะ ลอยตัวขึ้นมาแสยะยิ้มอำมหิต
ร่างวิญญาณตัวเต็มวัยอีกตัว?
ดวงตาของจางอวิ๋นเปล่งปร
