แจ๊บ แจ๊บ!
“สมกับที่เป็นร่างวิญญาณตัวเต็มวัย รสชาติช่างโอชาแตกต่างกันลิบลับ!”
จางอวิ๋นเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเพลิดเพลิน ลิ้มรสสัมผัสที่นุ่มนวลราวกับขนมหวานชั้นเลิศ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะหันไปทักทายเจ้าสำนักหนานซานที่ยังยืนแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินอยู่เบื้องหน้า
“ท่านเจ้าสำนักหนานซาน ไม่ได้พบกันเสียเนิ่นนาน สบายดีไหมขอรับ!”
“เป็นเจ้าเองรึ!”
เจ้าสำนักหนานซานได้สติจากภวังค์ พลันฉุกคิดบางอย่างได้จึงรีบก้มลงมองป้ายคำสั่งในมืออีกครั้ง พอเห็นข้อมูลยืนยันชัดเจน เขาก็มองจางอวิ๋นด้วยสายตาราวกับเห็นภูตผี
“ป้ายหมายเลข 1… ป้ายหมายเลข 1 ไปอยู่ที่เจ้าได้เยี่ยงไร??”
“ถูกต้องแล้ว!”
จางอวิ๋นพยักหน้าหงึกหงัก ในขณะที่ยัดร่างวิญญาณคำสุดท้ายเข้าปาก พอกลืนลงไปก็รู้สึกถึงกระแสพลังอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ดวงตาสาดประกายวิบวับยิ่งกว่าเดิม
เจ้าสำนักหนานซานยืนนิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางแสกหน้า
นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน?
เขาเห็นกับตาว่าเจ้าสำนักหนานไห่พุ่งทะยานเข้าไปในถ้ำสมบัติเป็นคนแรก ดังนั้นป้ายหมายเลข 1 ย่อมต้องตกเป็นของคนผู้นั้น แล้วเหตุไฉนบัดนี้มันถึงมาอยู่ในมือของจางอวิ๋นได้?
เดี๋ยวนะ…
พอนึก
