ณ กลางเวหา
“แค่เห็นหน้าข้าก็พากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนจนป่าราบขนาดนี้ ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ข้าดักทางบ้างเลยรึไง?”
จางอวิ๋นเหยียบกระบี่เหินเวหา มือข้างหนึ่งถือหินส่งเสียง ฟังคำอธิบายของกู่หงเหวินจากปลายสายแล้วมุมปากก็กระตุกยิกๆ ด้วยความอิดหนาระอาใจ
สองชั่วยามก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งจะใช้ป้ายคำสั่งของเซียวชิงอวี่คว้า ‘มรดกแปลงเทพ’ ชิ้นที่หกมาครองได้สำเร็จ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขากวาดต้อนมรดกได้มากเกินไปจนน่ากลัวหรือเปล่า ถึงทำให้คนอื่นขวัญผวากันขนาดนี้
นับตั้งแต่นั้นมา ผู้บำเพ็ญเพียรในแดนลับคนไหนเห็นพิกัดของเขาเฉียดเข้ามาใกล้ ก็พากันเตลิดหนีไปคนละทิศละทางราวนกแตกรัง
ตามคำบอกเล่าของกู่หงเหวิน สถานะของเขาในตอนนี้ได้กลายเป็น ‘ดาวหายนะ’ ไปเรียบร้อยแล้ว ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้
ส่งผลให้ตลอดสองชั่วยามที่ผ่านมา… เขาไม่เจอใครเลยสักคนเดียว!
ทว่าสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับเขาแค่เพียงผู้เดียว
เหล่าผู้ที่มีหมายเลขป้ายคำสั่งอยู่ในสิบอันดับแรก ต่างก็ตกอยู่ในสภาวะ ‘วงแตก’ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เช่นกัน
แม้จะยังมีคนจำนวนมากที่ไม่รู้วิธีได้รับมรดกแปลงเทพอย่างแน่ชัด แต่พอเห็นคนกลุ่มนี
