สีหน้าของแม่บ้านจ้าวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน นางพูดว่า “หรือว่าเด็กจะเป็นอันตราย จะมัวชักช้าอยู่ทำไมอีกอวี้เยี่ยน รีบไปตามหมอมาเร็ว!”“อื้อๆ” อวี้เยี่ยนได้สติ นางกระวนกระวายใจมากและรีบวิ่งออกไปทั้งนํ้าตา“ข้าจะไปตามหมอเดี๋ยวนี้ละ!”แววตาของฉินหรูเหลียงหรี่แสงลง สีหน้าแห่งความโกรธแค้นค่อยจางหายไปและแทนที่ด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แม่บ้านจ้าวหันกลับไปมองเขาและเอ่ยอย่างผิดหวัง “แม้ว่าท่านแม่ทัพจะไม่คิดจะดูแลองค์หญิงให้ดี แต่ท่านก็ควรจะคำนึงถึงลูกของท่านด้วยสิเจ้าคะ!”ฉินหรูเหลียงเม้มปาก เขามองร่างที่ไร้แรงกำลังของเฉินเสียนซึ่งนอนอยู่บนโต๊ะแล้วพูดว่า “อย่าไปกังวลกับไอ้เชื้อชั่วๆ นั่นเลย คราวนี้ข้าแค่สั่งสอนให้นางเท่านั้น ถ้ามีคราวหน้าอีกข้าจะไม่ยกโทษให้นางแน่”เฉินเสียนเจ็บปวดรวดร้าวราวกับว่ามีอาวุธมีคมบิดคว้านอยู่ในนั้นช่องท้องใบหน้าของเธอซีดขาว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ เธอใช้นิ้วบีบที่โต๊ะอย่างแรงจนข้อต่อเริ่มบิดเบี้ยวและปลายนิ้วก็เริ่มขาวซีดขณะที่ฉินหรูเหลียงกำลังจะเดินออกไป เธอก็พยายามฝืนและเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ฉินหรูเหลียง”ฉินหรูเหลียงชะงักไป เมื่อเขาหันกลับมา ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาก็ฉายแววแห่งความรังเกียจขึ้นมาอีก เขาเอ่ยว่า “ท่านยังคู่ควรที่จะเรียกชื่อของข้าอีกหรือจงฟังข้าชัดๆ ไม่ว่าท่านจะโง่จริงๆ หรือแกล้งโง่ คนที่ข้าชอบก็ไม่ใช่ท่านและไม่มี119
วันเป็นท่าน! ท่านฆ่าหัวใจดวง
