เฉินเสียนเซถลาไปที่หน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ มวยผมหลุดกระจายออกมา ไรผมตรงขมับหลุดลุ่ยแก้มของเธอชาไปด้านหนึ่ง ในหูมีเสียงหวีดดังขึ้นมาไม่หยุดและมีอาการเจ็บแสบแก้วหูอย่างรุนแรงผ่านไปครู่ใหญ่เฉินเสียนก็ถอนหายใจออกมา เธอยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากและพบว่าปากของเธอแตกเฉินเสียนมองเลือดสีแดงกํ่าที่นิ้วและส่งเสียงฮึลอดไรฟัน แววตาฉาบฉายไปด้วยความเย็นชา “ท่านเป็นบ้าไปแล้วหรือฉินหรูเหลียง”ความโกรธของฉินหรูเหลียงยังคงไม่ลดลง เขาเงื้อมือขึ้นตั้งใจจะตบหน้าเธออีกครั้งด้วยหลังมือเฉินเสียนมีปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างเร็ว เธอยกมือขึ้นขวาง แต่ฉินหรูเหลียงเคลื่อนตัวเร็วกว่า เขาใช้มืออีกข้างกดมือของเฉินเสียนไว้กับลายฉลุบนหน้าต่างและแทบจะบดข้อมือของเธอให้แตกละเอียดแล้วมือข้างนั้นก็ตบลงบนใบหน้าของเฉินเสียนอย่างแรงฉินหรูเหลียงเป็นคนแรก… ตั้งแต่เด็กจนโตตลอดจนเมื่อกลายมาเป็นนักแสดงผู้มากประสบการณ์ ยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าตบเธอเช่นนี้ทันใดนั้นก็เกิดรอยแผลใหม่ขึ้นบนรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเฉินเสียน เธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ115
เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าสองทีแล้วกระทืบเท้าของฉินหรูเหลียงไปตามสัญชาตญาณ จากนั้นจึงงอเข่ากระแทกไปที่หน้าท้องของเขาอย่างแรงทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งรวดเร็วและแม่นยำแววตาของฉินหรูเหลียงเปลี่ยนไป เขายกมือขึ้นมากันเข่าของเธอ แต่เขาคิดผิด เขาประเมินเฉินเสียนตํ่าเกินไป ห
