แม่บ้านจ้าวพยุงเฉินเสียนไปที่เตียงแล้วกล่าวว่า: “องค์หญิงมิต้องกังวลไปเพคะ แค่บ่าวแอบไปเทียบสูตรยาที่จวนก็จะทราบได้ว่ามีปัญหาตรงไหนแล้วเพคะ”เพิ่งหันตัวกลับมา เฉินเสียนก็หลับตาพร้อมกับกล่าวอย่างเสียงแหบว่า: “มิจำเป็นหรอก ข้างในผสมหูจี้และถ่อยิ้งใช่หรือไม่?”แม่บ้านจ้าวไม่มีความรู้เรื่องยา แต่ก็ยังพออ่านตัวหนังสือได้บ้าง พอนางดูส่วนผสมของยาแล้วนั้นก็ตกใจและกล่าวว่า: “องค์หญิงรู้ได้อย่างไรเพคะ? มียาสองตัวนี้จริงๆเพคะ”เฉินเสียนกล่าวโดยไม่รู้ตัว: “ข้าลิ้มรสมันออกน่ะ” แค่พูดก็แปลกแล้ว เธอจะไปลิ้มรสยาสมุนไพรออกได้อย่างไงกันหรือว่าร่างนี้จะเรียนรู้เรื่องยาด้วยงั้นเหรอ?แต่ที่แน่ๆเธอในโลกปัจจุบันไม่ได้รู้เกี่ยวกับเรื่องยาสมุนไพรจีนเลยสักนิด ไอ้หูจี้และถ่อยิ้งอะไรนั่น มีสรรพคุณยังไงบ้างเธอเองก็ไม่ทราบเช่นกันแต่เฉินเสียนในตอนนี้กลับพูดออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว เพียงแค่ค้นหาในสมองครู่เดียวก็สามารถทราบได้ทันทีว่ายาสมุนไพรสองชนิดนี้มีคุณสมบัติอย่างไรอย่าว่าแต่คนนอกเลย แม้แต่เธอเองก็ยังดูถูกองค์หญิงร่างเดิมคนนี้ไปมากเหมือนกันเฉินเสียนตกใจอย่างเงียบๆ องค์หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ร่างกายแข็งแรง แถมยังรู้เรื่องต่างๆไม่น้อย ใครเป็นคนสอนเธอกัน?ยาที่หมอหลวงนำมาให้ครั้งนี้ ดื่มไปก็เป็นยาป้องกันครรภ์81
แต่ถ้าหากผสมเจ้าหูจี้และถ่อยิ้งเข้าไปล่ะก็ ก็ยังคงเป็นยาป้องกันครรภ์แต่ยาสองตัวนี้มันกลับมีคุณสมบัติทำให้ขับเลือ
