สียเปล่างั้นสิ?”ฉินหรูเหลียงมองนางอย่างไม่พอใจและกล่าวว่า: “แล้วท่านต้องการเช่นไรกัน?”เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้เป็นจางซื่อเองที่ทำชั่ว ยังกล้ามาพูดปดใส่ความมเฉินเสียนไม่ได้เขลาเหมือนแต่ก่อนแล้วเธอมองจางซื่อและกล่าวว่า: “นี่เป็นบ่าวที่ส่งมาดูแลข้า ทำผิดก็ต้องเป็นข้าที่เป็นคนลงโทษ”เฉินเสียนเดินไปที่ประตู และถาม: “พ่อบ้านอยู่ที่ไหน?”ไม่นานนักพ่อบ้านก็ปรากฏอยู่ด้านนอกเฉินเสียนกล่าว: “บ่าวไม่เคารพนาย วาจาดูหมิ่น ลงไม้ลงมือ ไม่รู้จักที่ตํ่าที่สูงตามกฏแล้วควรลงโทษอย่างไร?”พ่อบ้านได้มององค์หญิงท่านนี้เปลี่ยนไปแล้ว จึงตอบอย่างละเอียดรอบคอบว่า: “ตามกฏแล้วต้องโบยสามสิบที และไล่ออกจากจวนแม่ทัพ ไม่ใช้งานบ่าวคนนั้นอีกต่อไป”“ดี เช่นนั้นก็จัดการตามที่พ่อบ้านกล่าวมาแล้วกัน”หลิ่วเหมยอู่คาดไม่ถึงว่าเฉินเสียนจะตัดสินชีวิตของจางซื่อได้รวดเร็วเช่นนี้74
ท่าทางที่สงบและเด็ดเดี่ยวนั้น อย่าว่าแต่จางซื่อเลย หลิ่วเหมยอู่เองก็สีหน้าแย่ลงเช่นกันเฉินเสียนหันกลับไปมองฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่ พร้อมกับกล่าวว่า:“หากลงโทษตามกฏแล้วพวกเจ้าคงไม่คัดค้านอะไร พ่อบ้าน ยังไม่ให้คนมาลากตัวบ่าวคนนี้ไปโบยอีก”ไม่นานนักก็มีทหารสองนายเข้ามา จางซื่อขัดขืนพลางร้องขอความช่วยเหลือจากหลิ่วเหมยอู่: “นายหญิงช่วยข้าด้วย! นายหญิงช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ!”เฉินเสียนกลับมานั่งลงที่โต๊ะและกล่าวเบาๆว่า: “โบยด้านนอกห้องอาหารนั่นแหละ ให้ข้าได้ยินเสียงร
