สุดท้ายฉินหรูเหลียงก็กังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของหลิ่วเหมยอู่ จึงทิ้งเฉินเสียนเอาไว้และโอบกอดนางที่รักก้าวยาวๆ ออกไปตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้กลับมา จวนแม่ทัพก็ไม่เคยสงบอีกเลย!คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ออกมาจากลานซอมซ่อนั่น ฉินหรูเหลียงจะปะทะเข้ากับใครบางคน เขาขมวดคิ้วขณะจ้องคนผู้นั้นและเอ่ยออกมาว่า “เจ้านั่นเอง มาทำอะไรที่นี่หรือ”เขาผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเหลียนชิงโจที่พาเฉินเสียนกลับมาเมื่อสองวันก่อนนั่นเองวันนี้เขามาเยี่ยมเยียนถึงที่และพ่อบ้านกำลังนำทางมาที่สวนหลังบ้านพอดีตามกฎแล้วเหลียนชิงโจวจะเข้ามาที่ลานด้านในไม่ได้ ทว่าคราวนี้พ่อบ้านพาเขาเข้ามาเป็นกรณีพิเศษประการแรกคือพ่อบ้านรู้ว่าฉินหรูเหลียงมาก่อความยุ่งยากให้เฉินเสียนตั้งเช้าตรู่ ถ้ามีคนอื่นมาเกี่ยวข้อง เขาอาจจะช่วยปกป้องลูกของท่านแม่ทัพได้ประการที่สองคือเหลียนชิงโจวผู้นี้เป็นคนใจกว้าง ทันทีที่มาถึงก็นำของมีค่ามามอบให้ตั้งมากมายเมื่อรู้ว่าเหลียนชิงโจวเป็นแขกขององค์หญิง พ่อบ้านจึงรีบพาเขาเข้ามาฉินหรูเหลียงไม่พอใจเป็นอย่างมากและเอ่ยกับพ่อบ้านว่า “เจ้านึกจะพาใครเข้ามาก็พามาได้หรือ ใครอนุญาตให้เจ้าทำเช่นนี้”56
“บ่าวแค่…”“หุบปาก ข้าไม่อยากฟัง พาเขาออกไปเดี๋ยวนี้!”ทันทีที่สิ้นเสียงของฉินหรูเหลียง เฉินเสียนก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงประตูและเอนตัวพิงบานประตูไว้ เธอกอดอกอย่างสบายอารมณ์ “เขาเป็นแขกของข้า และข้าจะพบกับเขาที่นี่”เหลียนชิงโจวเก็บมือ
