ินเสียนถาม “ท่านเป็นใคร”“กระหม่อมเหลียนชิงโจว เคยรู้จักกับองค์หญิงตอนที่ยังทรงพระเยาว์พ่ะย่ะค่ะ”แค่เพียงประโยคนี้ก็อธิบายได้แล้วว่าทำไมเหลียนชิงโจวถึงต้องการช่วยเธอเขายังเอ่ยอย่างคล่องแคล่วต่อว่าทำไมเขาจึงมาที่นี่วันนี้หลังจากเด็กสาวออกไป เฉินเสียนก็เริ่มแกะผ้าพันแผลออกราวกับไม่มีใครอยู่ที่นั่นด้วย เหลียนชิงโจวที่ยืนอยู่ข้างๆ รวบมืออย่างสุภาพและเอ่ยว่า “วันนี้แม่ทัพฉินมีความสุขมาก กระหม่อมมาเพื่อพาองค์หญิงไปดื่มฉลองในงานแต่งเหลียนชิงโจวแสดงออกอย่างเคารพ เฉินเสียนคุ้นเคยกับการเป็นคนโดดเด่นและพอใจกับท่าทีของเขามากเฉินเสียนม้วนผ้าพันแผลไว้รอบๆมือจนมือของเธอแทบจะกลมเหมือนบ๊ะจ่างเธอยิ้มและกล่าวว่า “ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง การล่มงานแต่งของผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไร้คุณธรรม ข้าละชอบทำที่สุด”หลังจากแกะผ้าพันแผลออกจนหมด ในที่สุดเฉินเสียนก็มองเห็นใบหน้าที่เสียโฉมอาการบวมบนใบหน้าหายไปแล้ว แต่รอยแผลที่ลากยาวจากหางตาไปจนถึงมุมปากแทบจะเจาะทะลุใบหน้าของเธอ ดูน่าสยองขวัญอย่างร้ายกาจ20
เธอสะดุ้งตกใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะเอื้อมมือไปปิดกระจกหรือปิดหน้าตัวเองดี จากนั้นจึงกระทืบเท้าแล้วสบถออกมา “บ้าเอ๊ย นี่มันทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่สุด!” ภาพลักษณ์ที่เคยสวยสดงดงามของเธอหายไปไหน แม้แต่กล้องที่ถ่ายออกมาแล้วดูดียังช่วยอะไรใบหน้านี้ไม่ได้ และนี่คือสิ่งที่ฉินหรูเหลียงกับหลิ่วเหมยอู่มอบให้เธอแม้ว่าเฉินเสียนคน
