เป็นฉู่อี้อันที่เผยใบหน้าเย็นเยียบเดินก้าวใหญ่เข้ามา
ฉู่อี้อันนั้นสามารถเข้ามาในห้องทรงอักษรได้ทุกเวลา นี่เป็นเกียรติขององค์รัชทายาทและกรณีพิเศษที่ฮ่องเต้ให้ไว้ แต่ฉู่อี้อันกลับเลือกปฏิบัติตามกฎมาโดยตลอด ไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็จะรายงานก่อน ได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้จึงค่อยเข้ามา ผลุนผลันเข้ามาเช่นนี้จึงนับเป็นครั้งแรก
แค่มองสีหน้าของเขาก็พอจะเดาได้แล้วว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
ฮ่องเต้ปรากฏท่าทีสงสัยขึ้นมาทันใด ลืมสนใจเรื่องของหลัวฮองเฮาไปชั่วขณะ ส่งสายตามองไปยังเขาโดยตรง “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“วันนี้ทางแคว้นฉู่เพิ่งจะส่งรายงานผลการรบฉบับใหม่มาถึงเมืองหลวงอย่างด่วนที่สุด!” ฉู่ฉีอันกล่าว และถวายรายงานลับในมือ
ผู้คนทั้งหมดล้วนแต่กลั้นหายใจมองไปที่เขา
หลี่รุ่ยเสียงรับซองจดหมายนั้นไปส่งให้เบื้องหน้าฮ่องเต้ ในขณะที่ฮ่องเต้อ่าน ฉู่อี้อันก็เอ่ยปากรายงานต่อ ออกเสียงทุกคำด้วยท่าทีจริงจัง “แคว้นฉู่พ่ายสงคราม แม่ทัพใหญ่ถูกไล่ต้อนเข้าไปในเมือง เวลานี้จึงเกิดความสูญเสียอย่างหนัก!”
……………………………………
