องนี้ขนาดองค์รัชทายาทและคังจวิ้นอ๋องยังไม่ยุ่ง เหตุใดท่านต้องเปลืองแรงด้วยเล่า? ทำที่ทำได้ก็พอแล้วมิใช่หรือ อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็สาวไม่ถึงตัวท่านหรอก”
“เจ้าคิดว่าเหตุใดข้าจึงถามเรื่องนี้กัน?” หลี่รุ่ยเสียงหันมองเขา หว่างคิ้วยังคงราบเรียบดั่งสายน้ำ “แม้องค์รัชทายาทจะเป็นผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียว ปกติไม่มีศัตรูอะไรก็ไม่อะไรกับเราอยู่แล้ว แต่เมื่อเหตุการณ์คับขันเช่นนี้ คนในวังบูรพาของเขากลับไม่มีใครยุ่งกับเรื่องนี้ เจ้าไม่เคยคิดว่าเพราะอะไรหรือ?”
ฉู่ฉีฮุยเป็นโอรสคนโตขององค์รัชยายาท อีกทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของวังบูรพาทั้งวัง ฉู่อี้อันจะนั่งดูเฉยๆอย่างนั้นหรือ?
เกรงว่าจะมีเหตุผลเดียว….
องค์รัชทายาทผู้นี้ได้เตรียมการในใจแล้ว เรื่องนี้จะไม่เกิดผลกระทบใดๆ กับวังบูรพาของเขา
เช่นนี้แล้ว โอกาสจะส่งมอบน้ำใจก็อยู่ตรงหน้า…..
ในเมื่อดีเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ทำ?
อย่างไรเสียเย่าสุ่ยก็ยังนับว่าอายุน้อย มองเรื่องไม่ค่อยขาด จึงทำหน้ากลัดกลุ้ม “แล้วยามนี้้ควรทำอย่างไร? นิสัยของพวกเจ้านาย ใช่ว่าท่านจะไม่รู้ คนที่พูดจามีน้ำหนักน้อยนิดเท่าเม็ดถั่วเขียวงาดำอย่างข้าพูดไปก็ไม่มีใครฟัง ท่านอาจารย์…ข้าหมดหนทางแล้วจริงๆ!”
……………………………………..
[1] เน่ยเก๋อ เป็นองค์กรในระบบราชการของจักรวรรดิจีนช่วงราชวงศ์หมิง ซึ่งโดยนิตินัยแล้วเป็นหน่วยประสานงาน[2] ต้าหลี่ซื่อชิง ตำแหน่งขุนนางผู้บัญชาการในศาลยุติธรรมในส
