ตอนแรกนั้นเขาแปลกใจกับนางมาก ที่นัดเจอที่หุบเขาเพลิงอัคคีเพียงเพราะบุญคุณที่ช่วยชีวิต แต่ความรู้สึกนั้นกลับเริ่มอย่างเป็นทางการตั้งแต่เขาเห็นนางครั้งแรกและก็เกิดการเปลี่ยนแปลง…
เขารู้ว่าตัวเองชอบนางจริงๆ ชอบนิสัยเข้มแข็งซื่อตรง กล้ารักกล้าเกลียดเช่นนี้ของนาง ยามที่รักนางเหมือนเป็นความบ้าคลั่งที่ใต้หล้าไม่มีใครเปรียบ และยิ่งรักเมื่อนางแกล้งโง่เป็นบางครั้ง ชอบมองท่าทีขบคิดจินตนาการของนาง
ความชอบเช่นนี้เหมือนกับทำให้ตาบอด กระทั่งก่อนหน้าที่เขาเจอนาง ตัวเขายังไม่เคยเจอใครที่ทำให้ตนอยากเข้าใกล้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดได้เท่านี้มาก่อน เขาอยากรักนาง ตามใจนาง ให้ทุกสิ่งที่นางอยากได้ทั้งใจ แม้จะเป็นความคิดหรือแผนการที่เห็นแก่ตัวก็ตาม
บางทีก็เคยรู้สึกอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่านางคือเคราะห์กรรมในชีวิตของเขา
แต่ถึงเป็นกรรมที่เลี่ยงไม่ได้อย่างไร เขาก็ยอมรับกรรมแต่โดยดี!
ท่าทีของเหยียนหลิงจวินเริ่มร้อนรน สายตาที่มองนางจึงแฝงความร้อนใจเล็กน้อย
ฉู่สวินหยางค่อยๆ เงยหน้ามองหว่างคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมของเขา ก่อนจะเอื้อมมือไปนวดคลายออก
ท่าทีที่โน้มกายไปด้านหน้าเล็กน้อยทำให้ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองใกล้ขึ้นมาอีก
ปอยผมของเขาหล่นลงมาอยู่ตรงบ่านาง พันรวมกับเส้นผมของนางจนยากจะแยกออกว่าเส้นใดเป็นของใคร ท่ามกลางม่านราตรีที่ทอเป็นแสงวารีตกกระทบ
สายตาของเหยียนหลิงจวินขยับขึ้นเล็กน้อย ขยับไปมองใบหน้าของนางที่ใกล้ไม่ถึงคืบ
