ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ตินี้ แม้ตอนนี้จะยังอ่อนวัยอยู่บ้าง แต่เขาก็ค้นพบความงามนั้นแล้ว ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็นสัน หน้าตาเกลี้ยงเกลา ริมฝีปากนุ่มชุ่มชื้นอมยิ้มเล็กน้อยด้วยความฉงน
“เช่นนั้นข้าจะถามแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ในเมื่อเจ้าบอกแล้ว ข้าก็จะเชื่อเจ้า” ฉู่สวินหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใส
ระหว่างที่นางพูด ความร่างเริงแจ่มใสของนางเหมือนย้อมบรรยากาศให้สดใสไปด้วย
เหยียนหลิงจวินแค่รู้สึกว่าพูดไม่ออก สัญชาตญาณสั่งให้มือที่รองอยู่ที่หลังนางออกแรงดึงกลับมา
ระหว่างที่ดึงกลับมานั้นก็รั้งร่างของนางให้เข้ามาใกล้ขึ้นจนแนบชิดติดกับร่างของเขา
ฉู่สวินหยางตะลึงเล็กน้อย รีบเคลื่อนสายตาออกจากหว่างคิ้วของเขาที่ไม่ว่าจะนวดอย่างไรก็ไม่ยอมคลายสักที เมื่อชายหนุ่มออกแรง ร่างของหญิงสาวก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ ตามแรง ทำให้ใบหน้าของทั้งสองชิดกันมากจนหายใจรดกัน เสียงหายใจของอีกฝ่ายค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ
“ซินเป่า…” ลูกกระเดือกของเหยียนหลิงจวินขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง รู้สึกเหมือนโดนเสียงลมยามราตรีย้อมจนแอบสั่นเล็กน้อย
ระหว่างที่พูด ริมฝีปากแดงสง่าของเขาก็เหมือนสัมผัสมาที่ปลายจมูกของนาง
ฉู่สวินหยางแค่รู้สึกว่าจั๊กจี้ปลายจมูก พอตั้งสติได้จะยกมือขึ้นไปคลำเล่น แต่กลับขี้เกียจจะขยับ ครู่หนึ่งสายตาก็จับจ้องไปที่ริมฝีปากแดงนั้น ความคิดแวบขึ้นมาในใจนับไม่ถ้วน สุดท้ายเหลือเพียงความรู้สึกเดียวที่ลอยอยู่ในความทรงจ
