ำ…
เขาชอบแสดงละครต่อหน้าผู้อื่นอยู่เรื่อย เมื่อยามที่เขายิ้มอย่างไร้พันธนาการ สีปากของเขาช่างสดใสงดงามเป็นพิเศษนัก งามเสียจนเกือบทำให้คนหยุดหายใจ
และก็ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ ชั่ววินาทีนั้นจู่ๆ ฉู่สวินหยางก็เกิดอารมณ์ดื้อซนขึ้นมา เกิดความรู้สึกอยากจะลิ้มรสริมฝีปากที่งามยั่วยวนนั้นว่ามีรสชาติเช่นใด
แต่นางก็เป็นคนใจกล้ามาแต่ไหนแต่ไร ของงามอยู่ตรงหน้าอย่างนี้แล้ว เมื่อนางคิดได้เช่นนั้นก็เตรียมจะทำตามที่คิด กระทั่งลืมสนิทว่า ‘อาหารเลิศรส’ ที่อยู่ด้านหน้านางเป็นคนเป็นๆ มิใช่สิ่งอื่นใด นางค่อยๆ เขย่งเท้าโน้มไปด้านหน้า ใช้ริมฝีปากของตนค่อยๆ แนบไปที่ริมฝีปากของผู้นั้นจนประกบกัน
สัมผัสอ่อนโยน ระหว่างที่ผิวสัมผัสแนบชิดก็ก่อเป็นความร้อนผ่าว ร้อนจนหน้าของนางแดงก่ำขึ้นมาอย่างประหลาด
ในยามเดียวกัน เหยียนหลิงจวินถึงกับนิ่งแข็งทื่อ
ไม่ แทนที่จะพูดว่าแข็งทื่อ เรียกว่าแข็งกลายเป็นหินอนุสรณ์สถานเลยจะดีกว่า เขายืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น ลมหายใจถูกกลบเกลื่อน ขนาดเสียงเต้นของหัวใจยังคล้ายว่าจะเงียบไป
กลิ่นหอมกรุ่นนั้นยังล่องลอยอยู่ในจมูกของเขาไม่ไปไหน
ทั้งเบา ทั้งนุ่มและ…
ทั้งหอมหวาน
เขายืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เหมือนประกายไฟก่อขึ้นมาเปาะแปะในหัวเขานับไม่ถ้วน นำพาสติสัมปชัญญะของเขาลอยขึ้นไประเบิดกระจายกลายเป็นพลุอยู่บนฟากฟ้าอย่างต่อเนื่อง จนเหลือเพียงเศษซากที่ตกลงสู่พื้นดิน ไม่อาจหาปฏิกิริยาตอบสนองที
