ฉู่สวินหยางหลุบตาลงต่ำ แสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาเจ็บปวดหดหู่ของเขา ต่างฝ่ายต่างเงียบสนิท
การกระทำนี้ของนางเท่ากับว่ายอมรับแล้ว
เหยียนหลิงจวินเห็นอยู่กับตา ประกายในตาลอยเคว้งคว้าง เผยให้เห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใน
“ท้ายสุดแล้ว เจ้าก็ยังไม่ยอมเชื่อข้าอยู่ดี!” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงนัยประชดไว้ด้วย “รับรองไปมีประโยชน์หรือ? หากเจ้ามิเชื่อข้า แม้นข้ารับรองกับเจ้าเช่นนี้ อย่างไรเจ้าก็ไม่ยอมเชื่อข้าอยู่ดี…”
“ไม่! ข้าเชื่อเจ้า!” ฉู่สวินหยางเอ่ยขัดคำพูดของเขา นางเงยหน้ามองไปทางเขา ทว่าชั่วนาทีที่ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง นางกลับเคลื่อนสายตาหลบไปทางอื่น ก่อนเอ่ยด้วยความสลด “ข้าเชื่อเจ้า! แต่อย่าใช้ชีวิตของท่านพ่อกับท่านพี่ของข้าเป็นเดิมพัน ถึงความเป็นไปได้จะมีเพียงแค่หนึ่งในล้านเท่านั้น…การพนันเช่นนี้ ข้าขอยอมแพ้แต่แรก หากเจ้าบีบบังคับให้ข้าตัดสินใจระหว่างพวกเขา เช่นนั้นข้าก็ขอถอนตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้เถิด!”
สำหรับฉู่อี้อันและฉู่ฉีเฟิง ชาติก่อนนางเป็นหนี้พวกเขามากแล้ว ชาตินี้พวกเขาก็อาจจะถูกดึงเข้ามาในคมมีดของนางเมื่อใดก็ได้ ตั้งแต่ที่นางกลับมาเกิดวินาทีนั้นนางก็สาบานกับตนไว้…
ชาตินี้ นางจะไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำร้อย ไม่ว่าเป็นเช่นไร นางก็จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายพ่อและพี่ชายของนางแม้แต่ปลายเล็บ
เพราะเช่นนี้นางจึงคิดวางแผนต่อหน้าฉู่อี้อัน เพียงแค่ยุยงให้ชายารองสามเป็นศัตรูกับนางอีกครั้ง และทำให้ฉู
