หตุขึ้นนิดหน่อย ตอนนี้ทั่วป๋าไหวอันกับซูหลินร่วมมือกันขอร้องข้า ต้องการให้ข้าประทานอนุญาตให้ทั่วป๋าไหวอันและซูหว่านแต่งงานออกเรือนด้วยกัน เจ้าคิดว่า…เรื่องนี้คิดเห็นว่าอย่างไร?”
จู่ๆ ร่างกายของหยางเฉิงกังก็สั่น เงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ฉับพลัน เมื่อสบตาเข้ากับฮ่องเต้ ถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองได้ทำเรื่องมิอันควรไป จึงรีบก้มหน้าก้มตาลง คิดวิเคราะห์อยู่นานก็พูดขึ้นอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “พวกคนแห่งแคว้นโม่เป่ยนั้น…หาได้ให้ความสำคัญกับดวงชะตาชีวิตของตนไม่นี่พะยะค่ะ!”
ความหมายของฮ่องเต้คือ ต้องการส่งตัวซูหว่านที่เป็นตัวกาลกิณีไปให้คนอื่นต่างหากเล่า!
หยางเฉิงกังรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก ดวงชะตาของซูหว่านที่เขาทำนายออกมานั้นเป็นตัวโชคร้ายกาลกิณีก็จริง แต่เรื่องนี้ก็ดูจากโชคชะตาของบ้านสกุลซูมาก่อนถึงได้รับการยืนยัน แต่เขาไม่กล้ารับประกันหรอกว่าในอนาคตครอบครัวของคู่ครองซูหว่านจะโชคร้ายตามกันไปด้วย
ไม่ว่าจะยังไงก็ตามเขาฟังความต้องการของฮ่องเต้เข้าใจทุกอย่าง เขาไม่คิดที่จะทำให้ตัวเองขายหน้าต่อพระพักตร์อีกครั้งหรอก
เมื่อฮ่องเต้ได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นก็ยกมือขึ้นกดจุดไท่หยาง[1] นิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ จากนั้นโบกมือบอกให้อีกฝ่ายกลับไป
หยางเฉิงกังโค้งตัวถวายบังคมจากนั้นจึงถอยออกมา
ฮ่องนั่งนิ่งเงียบอยู่สักพัก จากนั้นลืมตาขึ้นหันมองไปทางประตู แล้วกล่าวว่า “เรียกสองคนที่อยู่ด้านนอกเข้ามาได้แล้ว!”
“พะยะค่ะ
