ทางฝั่งของซูอี้และซูหลินที่เผชิญหน้ากันมาสักพักใหญ่ เป็นซูหลินที่อดไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามขึ้นมาก่อน “เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”
ระหว่างที่พูด สายตาก็เหลือบไปทางเหยียนหลิงจวิน
คนผู้นี้และฉู่สวินหยางต่างก็เป็นพวกเดียวกัน ทั้งยังเคยลงมือหมายที่จะเอาชีวิตของซูหว่าน
แล้วเหตุใด? ซูอี้จึงอยู่กับเขา? หรือจะเป็นไปได้ว่า เหยียนหลิงจวินนั้นได้รับความช่วยเหลือจากซูอี้ ดังนั้นจึงกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับจวนอ๋องฉางซุ่นอย่างเปิดเผยไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
มิน่าล่ะ? มิน่าล่ะ!
ไม่จำเป็นที่อีกฝ่ายจะออกมายอมรับ เพราะขณะนี้ความโกรธในใจของซูหลินได้เตรียมปะทุออกมาแล้ว
ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นประตูวังที่คนเข้าออกมากมายล่ะก็ เขาคงจะอดทนไม่ไหว ลงมือจัดการกับเจ้าคนชั่วนี่ไปแล้ว!
“พี่ใหญ่ เขาเป็นใครกันแน่?” ใบหน้าของซูหว่านเต็มไปด้วยความสงสัย เริ่มแยกรูปลักษณ์ระหว่างคนสองคนออกแล้ว
“หว่านเอ๋อร์ เขาก็เป็นพี่รองของเจ้ายังไงเล่า!” ซูหลินพูดเสียงราบเรียบ เขากัดฟันพูดเน้นชัดทุกถ้อยทุกคำด้วยความเย้ยยัน “เขาออกจากจวนไปหลายปีแล้ว เจ้าจำไม่ได้ ยังไม่รีบมาดูอีก”
ซูหว่านตกตะลึงอ้าปากค้าง เมื่อสติกลับมาจึงค่อยเอ่ยออกมา “ท่านพี่เคยบอกว่าเขาเป็นคนที่ถูก…”
