“เจ้าพูดอะไร? เจ้ากำลังขู่ซื่อจื่องั้นรึ?” ซูหลินอ้าปากพะงาบๆ สักพักจากที่โกรธกลับเปลี่ยนเป็นยิ้ม “เหยียนหลิงจวิน เจ้านับเป็นตัวอะไรกันแน่? อาศัยลูกไม้ตื้นๆ มาหลอกลวงผู้คนเอาความดีความชอบเป็นคนดังต่อหน้าฝ่าบาท นี่หรือวีรบุรษของราชสำนัก? น่าขันสิ้นดี! เหิมเกริมเป็นที่สุด!”
“ข้าเหิมเกริมแล้วอย่างไร? หลอกลวงแล้วอย่างไร? อย่างน้อยข้าก็มีความสามารถในด้านนี้” เหยียนหลิงจวินยังคงยิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวให้เขา “ท่านถามว่า ข้าเป็นตัวอะไร? แต่เหตุใดไม่ลองถามตนเองก่อนเล่า? ว่าท่านเป็นตัวอะไร? ตัวข้านั้นอาจจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ได้เอาแต่พึ่งบารมีเก่าของสกุลเพื่อเอาหน้าเอาตาเสียหน่อย ท่านดูแคลนข้า ข้าก็ดูแคลนท่านเช่นกัน ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างก็เกลียดกันเช่นนี้ เหตุใดจึงจะต้องมาเสียเวลากันอยู่แบบนี้เล่า?”
————————————————————————
