ิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
เหยียนหลิงจวินเลิกคิ้ว ทันใดในหัวก็ผุดคิดขึ้นมาเรื่องหนึ่งและถามว่า “เป็นเรื่องของโม่เป่ยใช่หรือไม่?”
“หอเชียนจีเพิ่งได้รับข่าวล่าสุดว่าโม่เป่ยซื่อจื่อขณะที่ล่าสัตว์ถูกห่าฝนธนูยิงเข้าใส่ ตอนนี้อาการทรุดหนักขึ้นเรื่อยๆ เกรงว่า…อนาคตอันใกล้จะเกิดเรื่องวุ่นวาย!” ซูอวี้น้ำเสียงเศร้าโศก
เหยียนหลิงจวินใจเต้นแรง พอกำลังจะตอบกลับ เขาชำเลืองหันไปยังประตูวัง และเห็นว่าฉู่สวินหยางกำลังนำบ่าวรับใช้สองคนเดินลงมาจากทางสะพานหร่วน
ซูอี้มองดูบ่าวรับใช้ทั้งสองคนดูตื่นตระหนก อย่างไรก็ตามหากกลับไปตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว ส่วนฉู่สวินหยางสายตาแหลมคม ครั้งแรกก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวบริเวณนั้น
สายตาเหยียนหลิงจวินที่ไม่สามารถอธิบายได้ยลเห็นสายตาที่ใสบริสุทธิ์ของนางเต็มไปด้วยความเยือกเย็นท่ามกลางคืนราตรี ยิ่งไปกว่านั้น…
บรรยากาศควบแน่นด้วยรังสีเจตนาลอบสังหารแผ่ขยายออกมา!
————————————————————————
