บทที่ 85 จวินอวี้ ภรรยาเจ้าอยู่ไหนรึ? (1)
ฮ่องเต้ได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นกริ้วโกรธฉับพลัน
ขุนนางคนอื่นๆ มีสีหน้าหลากอารมณ์ราวกับว่ามีศัตรูบุกเข้ามา
ที่ผ่านมาคาถาเวทมนตร์เป็นสิ่งต้องห้ามในราชวัง เป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นกว่ายาพิษที่จับต้องได้เสียอีก
โดยเฉพาะในบรรดานางสนมที่อยู่ในห้องอุ่นต่างตระหนกใบหน้าซีดเซียว ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย
บริเวณท้องพระโรงเงียบสงัดลง กระทั่งเข็มหล่นยังได้เสียงคมชัด
ฮ่องเต้ใช้มือข้างหนึ่งค้ำใบหน้าด้านข้างนิ่งเงียบ ไม่นานก็พูดพึมพำราวกึ่งหลับกึ่งตื่นว่า “เจ้าบอกว่าผีสิงหรงเฟยอย่างนั้นรึ?”
โทนเสียงต่ำ กระทั่งเสียงยังแหบแห้งเหมือนไม่มีพละกำลัง
หลัวฮองเฮาใจเต้นแรงรีบลุกจากที่ประทับคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้พูดว่า “เพราะหม่อมฉันปกครองวังหลังไม่เคร่งครัด บริหารควบคุมไม่รอบคอบ คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเพคะ”
พูดด้วยสายตาเฉียบคมและพูดกับแม่นมเหลียงด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “แม่นมเหลียง เจ้ายังไม่รีบไปตรวจสอบอีก เจ้าไปตรวจสอบว่าผู้ใดที่กล้าใช้วิธีสกปรกเช่นนี้!”
ตอนที่ฮองเฮาพูดจบ ไม่เพียงแค่นาง เหล่านางสนมปิงเฟยที่นั่งอยู่ในนั้นต่างยินดี
ดีที่ผู้ที่รับเคราะห์คือหรงเฟย ถ้าไม่ระมัดระวังสิ่งเหล่านี้ให้ดี…
ผลที่ตามมาก็คือหายนะ
ส่วนผู้ที่นั่งอยู่เต็มท้องพระโรง รวมถึงผู้ที่ไร้ความปรานีอย่างองค์ชายสี่ฉู่อี้ชิงก็ปิดปากเงียบ สายตามองต่ำและเก็บซ่อนความเกลียดชัง
หากรู
