ีกท่านหนึ่งเสริมมาอีกประโยค แล้วเผลอลูบเคราอย่างไม่รู้ตัว
“ตอนแรกที่เข้าวังก็ตรวจสอบทั้งสินสอดและของที่เตรียมมาจากบ้านของพระสนมโดยละเอียดแล้ว ไม่เคยเอาของผิดแปลกอะไรเข้ามาอย่างแน่นอน” ขณะนั้นสาวใช้นางหนึ่งออกมายืนข้างกายทั่วป๋าหรงเหยา นางสะอึกสะอื้นทูลฮ่องเต้ “ฝ่าบาท พระสนมของพวกเรามาไกลจากโม่เป่ย ในวังนี้ไม่มีทั้งเพื่อนและญาติพี่น้อง ช่วงที่ผ่านมานี้นางมักเก็บตัวไม่ยอมออกมาจากห้อง แม้แต่องค์ชายของพวกเราก็ไม่เคยได้เจอหน้ากันด้วยซ้ำ พระองค์จะปรักปรำนางเช่นนี้ไม่ได้ หม่อมฉันขอร้อง ให้คนพาพระสนมไปรักษาดีกว่าได้ไหมเพคะ?”
ฮ่องเต้เม้มปาก ราวกับยังลังเลอยู่ ไม่ยอมเอ่ยในทันที
แต่เต๋อเฟยกลับไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดรอดไป นางเอ่ยอย่างสงสัยว่า “เจ้าว่าหรงเฟยไม่เคยพบคนนอกรึ? งั้นไม่แปลกรึ? หรือยาพิษนี้สามารถหล่นลงมาจากท้องฟ้าได้?”
“ความจริงเป็นเช่นนี้ ท่านอย่ามาใส่ร้ายกันมั่วๆ!” สาวใช้คนนั้นกล่าวเสียงดัง “พระสนมของเราตั้งครรภ์ ใต้เท้าเหยียนหลิงเคยกำชับว่ายังท้องอ่อนให้นางพักผ่อน พระสนมก็อยู่แต่ในตำหนักไม่ออกไปข้างนอกจริงๆ ไม่เคยเจอคนนอกด้วย!”
ไม่เคยพบคนนอก แต่กลับเคยเจอใต้เท้าเหยียนหลิงที่ไปตรวจแทนนางแค่คนเดียว แถม…
เหยียนหลิงจวินยังมีอีกด้านที่เป็นหมอที่มีฝีมือเก่งกาจด้วย!
ฉู่สวินหยางฟังถึงตรงนี้ก็ยิ้มเยาะ รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก…
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง หมากกระดานนี้ยากยิ่งนัก ทั้งลำบากลงแรงไ
