ตอนนั้นเองทั่วป๋าหรงเหยาที่อึ้งไปนานจึงถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าหมายความว่าหรงเอียนวางยาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้งั้นรึ?”
เหยียนหลิงจวินมองสายตาที่จ้องมาอย่างประสงค์ร้ายของนางแล้วยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน “พระสนมได้โปรดสงบใจก่อน ข้าน้อยเป็นเพียงหมอที่มีหน้าที่รักษาผู้ป่วยเท่านั้น มิได้รับผิดชอบการสอบสวน”
อยู่ๆ สาวใช้ของทั่วป๋าหรงเหยาก็มาตายอย่างอนาถตรงหน้าจึงกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ทำให้ความคิดตีกันสับสนวุ่นวายจนไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดีในเวลานี้
พอกล่าวออกไปแล้ว นางอึกอักถามฮ่องเต้อย่างไม่สบายใจว่า “ฝ่าบาท…”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางแค่ครั้งเดียวแล้วก็ไม่สนใจ
ทางด้านหลัวฮองเฮาตรัสอย่างรวดเร็วว่า “ของที่ฝ่าบาททรงหยิบจับตรงนี้เมื่อสักครู่ก็มีไม่กี่ชิ้น ใต้เท้าเหยียนหลิง ท่านช่วยตรวจดูให้ละเอียดหน่อย มันผิดพลาดตรงไหนกันแน่?”
“พะยะค่ะ ฮองเฮา!” เหยียนหลิงจวินรับคำสั่ง แล้วตรวจสอบสิ่งของที่จัดวางอยู่บนโต๊ะหน้าฮ่องเต้ทั้งหมด ท้ายที่สุดเหลือเพียงจานผลไม้มรกตแล้วกล่าวว่า “เครื่องเงินที่ใช้เสวยคงลงมือได้ยาก ปัญหาจึงตกอยู่ที่จานผลไม้ใบนี้ คาดว่าฝ่าบาทคงสัมผัสขอบจานที่อาบยาพิษไว้!”
เพียงเท่านั้นทั่วป๋าหรงเหยาก็หน้าซีดเผือดไปทันที และตะโกนเสียงดังว่า “เป็นไปไม่ได้!”
