นัยน์ตาของฮองเฮาทอประกายดุดันแล้วเอ่ยว่า “เพราะหรงเฟยชอบกินลิ้นจี่มาก ฝ่าบาทจึงทรงให้สาวใช้ของนางนำไปแบ่งให้นางครึ่งหนึ่ง!”
ตรัสมาได้เพียงครึ่งเดียวก็เบี่ยงประเด็นไปชี้หน้าทั่วป๋าหรงเหยาว่า “หรงเฟย เจ้ากล้ามาก กล้าสั่งให้คนของเจ้าวางยาฝ่าบาท!”
“หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะ!” ทั่วป๋าหรงเหยาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
หลี่รุ่ยเสียงที่ยืนอยู่ด้านหลังฮ่องเต้เดินถือแส้หางม้าออกไปตรวจดูมือทั้งสองข้างของหรงเอียนที่บวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด ด้วยถูกพิษร้ายแรงจนแทบจะแตกต่างจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง
“ฝ่าบาท” หลี่รุ่ยเสียงเอ่ย “ถ้าหากกระหม่อมเดาไม่ผิด นางในคนนี้คงทายาพิษไว้ที่มือตนเอง แล้วพยายามทุกวิถีทางทายาพิษที่เครื่องใช้ใกล้พระหัตถ์ฝ่าบาทให้ได้ หลังจากนั้นใต้เท้าเหยียนหลิงมาพบได้ทันเวลา ทำให้นางไม่สามารถกินยาถอนพิษได้ทันจนตายในที่สุด”
ของที่ห้องเครื่องส่งมาทั้งหมดนั้นต้องผ่านการตรวจสอบนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าอยากวางยาก็คงไม่ง่ายนัก และงานเลี้ยงในตำหนักนี้ก็มีสายตาจับจ้องอยู่มากมาย หากมีใครสักคนทำอะไรผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อยจะดึงความสนใจจากคนอื่นได้ง่ายมาก ดังนั้นการวางยาลงในอาหารและใช้อาวุธลอบสังหารอย่างโจ่งแจ้งจึงทำได้ยาก
ไม่น่าเชื่อว่าจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ ใช้สองมือของตนเองสัมผัสพิษโดยตรง ถือว่ารนหาที่ตายแท้ๆ
