ฉู่สวินหยางมองไปที่เขา สีหน้าคล้ายกำลังลังเลอย่างหนักอยู่ชั่วอึดใจ ถึงจะกล่าวออกมาว่า “เจ้า…ระวังตัวด้วย!”
เหยียนหลิงจวินอึ้งไปแล้วก็มีรอยยิ้มแต่งแต้มมุมปากตามมา “ขอรับ งั้นอีกสักครู่พวกเราค่อยเจอกันในงานเลี้ยง!”
ฉู่สวินหยางก็ยิ้มตามไปด้วยและมองส่งเขาจากไป
เพียงชั่วพริบตาฉู่ฉีเฟิงก็เดินมาจากด้านหลัง สายตาเหลือบมองตามเงาคนไกลตรงนั้นอย่างมีเลศนัย แต่แล้วก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“มายืนอึ้งอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ?” ฉู่ฉีเฟิงถามและตบลงบนบ่าของฉู่สวินหยางเบาๆ “ต้องไปฝ่ายหน้าแล้ว อีกหนึ่งเค่อ[1]งานเลี้ยงก็จะเริ่มแล้ว”
“อื้ม!” ฉู่สวินหยางหันกลับมายิ้มให้เขา “ไปกันเถอะ!”
พี่ชายและน้องสาวเดินกลับไป แต่ฉู่สวินหยางก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกรอบ สถานที่ๆ คนนั้นเคยยืนอยู่เมื่อครู่เหลือเพียงความงดงามของเงาดอกไม้ใต้แสงแดดเท่านั้น
ผู้คนต่างมุ่งหน้าไปตำหนักเจาเต๋อที่อยู่ข้างหน้า ขณะนั้นรถม้าของฮ่องเต้และเหล่าสนมแห่งวังหลังยังไม่เสด็จ ทุกคนต่างทยอยเข้าสู่งานเลี้ยงตามการชี้นำของนางในและขันที
จนกระทั่งจัดการที่นั่งด้านนี้ค่อนข้างเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ยินเสียงขันทีด้านนอกประกาศว่า “ฮ่องเต้เสด็จ ฮองเฮาเสด็จ!”
ทุกคนที่เพิ่งนั่งลงรีบลุกขึ้นในทันใด และต่างคุกเข่ารอรับเสด็จอยู่ข้างเก้าอี้ตนเอง
