ราะไว้ไม่อยู่ งอนิ้วดีดหน้าผากนางไปทีหนึ่ง
“งั้นข้าถือว่าพี่รองรับปากข้าแล้วนะ!” ฉู่สวินหยางไม่สนใจเขา เอาแต่หัวเราะชอบใจ “พอออกไปแล้ว พี่รองก็ส่งข้ากลางทาง ถึงเวลาข้าจะไปรอที่เรือนมีสุขตรงใกล้ๆ ประตูเมือง ตอนเย็นที่ท่านกลับเข้ามาก็อย่าลืมแวะรับข้าด้วยล่ะ!”
ฉู่ฉีเฟิงเห็นว่านางตระเตรียมทุกอย่างไว้เสร็จสรรพ ก็ทำใจเชื่อไม่ลงว่านางไม่ได้วางแผนมาแต่ทีแรก ได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด เอ่ยว่า “เอาเถอะๆ ตามใจเจ้า!”
ฉู่สวินหยางหัวเราะ ดวงตาสุกใสทอประกายเจ้าเล่ห์เล็กๆ จากนั้นก็ยกประโปรงหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว “ข้าขอกลับไปหยิบเตาพกก่อน เสร็จแล้วจะไปรอท่านที่หน้าประตู!”
ฉู่ฉีเฟิงมองตามแผ่นหลังของนาง ยิ้มแย้มอารมณ์ดีก่อนจะเข้าไปหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป
ทันทีที่ฉู่สวินหยางก้าวเท้าออกจากเรือนจิ่นโม่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็จืดจางไปหลายส่วน รีบเร่งฝีเท้าเดินไปทางเรือนจิ่นฮว่า
ชิงหลัวกับชิงเถิงที่รู้เรื่องแล้วก็ออกมารอที่ประตู เห็นนางกลับมาจึงเดินเข้าไปรับ “ท่านหญิงจะเปลี่ยนชุดไหมเจ้าคะ? หรือว่าออกไปทั้งแบบนี้!”
“ไม่เปลี่ยนแล้ว!” ฉู่สวินหยางตอบ ซอยเท้าหายแวบเข้าไปด้านใน “ข้าจะไม่ออกไปนอกเมืองหรอก ชิงหลัวเจ้าไปจวนผู้อาวุโสเฉินแทนข้าที เชิญใต้เท้าเหยียนหลิงไปที่เรือนมีสุข ข้ามีเรื่องด่วนต้องการให้เขาช่วย!”
ชิงหลัวตกตะลึง “ใต้เท้าเหยียนหลิง? แล้วเมื่อครู่ที่ท่านหญิงออกไป…”
คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ หัวใจของฉู่สว
