หนานเหอไม่อาจรอช้า เพราะเจ้าต้องฉวยโอกาสตอนที่เรื่องราวยังไม่เกิดแสร้งว่าถูกคนกักตัวเอาไว้ รอให้ทุกอย่างผ่านไป ซูหลินมาตามหาเจ้า ความจริงก็กลายเป็นว่าฉู่หลิงซิ่ววางอุบายด้วยมีใจทะเยอทะยานเสียสติ อยากแต่งเข้าสกุลซูเพื่อเสพสุขกับชื่อเสียงเงินทอง ถึงเวลานั้นนางจะตกเป็นจำเลย ส่วนเจ้า…แม้จะไม่ได้แต่งเข้าสกุลซูตามราชโองการ แต่ก็เป็นเรื่องผิดพลาดที่จนใจ อีกทั้งยังมีเสด็จย่าของเรากางปีกปกป้อง เรื่องนี้นอกจากให้แล้วๆ กันไปก็ไม่มีหนทางอื่นอีก”
ดวงหน้าของฉู่หลิงอวิ้นแข็งทื่อ เงียบกริบไร้เสียง ฉู่สวินหยางถือว่าความเงียบนั้นคือการยอมรับ มองนางทีหนึ่ง ก่อนที่จะเบี่ยงสายตาหนี
“ถ้าเจ้าทำลายงานแต่งหรือว่าหนีมัน นั่นก็คือการตบหน้าสกุลซูดีๆ นี่เอง ไม่ต้องเดาก็รู้ จวนอ๋องฉางซุ่นไม่ยอมอยู่เฉยแน่ สองสกุลต้องกลายเป็นคู่แค้นที่ชิงชัง” ฉู่สวินหยางเอ่ยต่อ “แต่ตอนนี้มันจะต่างออกไป สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าปรารถนาให้เป็น เจ้าเองก็เป็นผู้ถูกกระทำ หากซูหลินอยากจะแก้แค้น ก็ต้องแค้นฉู่หลิงซิ่วที่ถูกลาภยศครอบงำจนหน้ามืดตาบอด กับจวนอ๋องหนานเหอทางนั้น…แม้จะมองหน้าได้ไม่สนิท แต่ถ้ายังมีพี่หญิงอันเล่อเจ้าอยู่ทั้งคน อาศัยความหลงใหลโง่งมอันไม่แปรเปลี่ยนของเขา ภายหลังค่อยทุ่มเทความคิดหว่านล้อมสักนิดก็สิ้นเรื่องแล้ว ถ้าตัวปลอมที่แต่งออกไปเป็นแค่สาวใช้ธรรมดาๆ เมื่อจบเรื่องแล้วก็ยังสามารถเปลี่ยนคนกลับไปได้อีก
